Yargıtay 6. Ceza Dairesi E.2011/6810 K.2013/21162

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Dosya içeriğine göre; sanığın gündüz vakti saat 17.00 sıralarında, yakınanla işyerleri arasında bulunan muhkem yapıdaki duvarı delerek yakınana ait işyerine girip burada bulunan 25-30 milyar değerindeki işlenmiş deriyi çaldığının anlaşılması karşısında; sanığın eyleminin 765 sayılı TCY'nın 493/1, 522 (pek fahiş) maddeleriyle, 01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı TCK’nın 142/1-b, 116/1, 151/1 ve 53.maddelerine uyduğu; bu durumda öngörülen cezaların alt ve üst sınırları bakımından, anılan Yasanın 7/2, 5252 sayılı Yasanın 9/3. maddeleri ışığında.

5237 sayılı Yasanın sanık lehine olduğunun düşünülmeden, suçun gece sayılan zaman dilimi içinde işlendiğine ilişkin kanıtların da neler olduğu karar yerinde gösterilmeden, lehe kanun karşılaştırmasında 5237 sayılı TCK’nun 143/1. ve 116/4.maddeleri esas alınmak suretiyle 765 sayılı Yasanın lehe olduğu kabul edilerek yazılı şekilde hüküm kurulması,