Yargıtay 6. Ceza Dairesi E.2011/9200 K.2013/23960

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü: I-Sanık hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükmün incelemesinde; Sanığın suç arkadaşı ... ile birlikte hırsızlık eylemini 21.12.2005 günlü ihbar tutanağına göre saat 05.55 sıralarında gerçekleştirdiği, anılan tarihte güneşin 07.17 'de doğduğu ve suçun 5237 sayılı TCK.nun 6/1-e maddesindeki gece sayılan zaman diliminde işlendiğinin anlaşılması karşısında; aynı yasanın 143/1. maddesinin uygulanmaması,

Sanığın suç arkadaşıyla kapısını zorlamak suretiyle girdiği iş yeri çekmecesinden 55-60 TL.bozuk para çaldığı sırada burada görülmeleri üzerine olay yerinden kaçtıklarının anlaşılması karşısında.

5237 sayılı TCK’nın 145.maddesinde yer alan, “değerin azlığının” anılan yasaya özgü ayrı ve yeni bir kavram olduğu, Yasa koyucunun amacı ile suçun işleniş biçimi, olayın özelliği ve sanığın özgülenen kastı da gözetilmek suretiyle, daha çoğunu alma olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak da gerekiyorsa ceza vermekten vazgeçilebileceği ölçüdeki düşük değerler esas alınmak, yasal ve yeterli gerekçeleri de açıklanmak koşuluyla uygulanabileceği düşünülmeden, bu maddeye düzenleniş amacının dışında yorumlar getirilerek cezadan indirim yapılması karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak,

Sanığın, sabıka kaydında bulunan İzmir 10.Asliye Ceza Mahkemesinin 10.04.2002 gün, 2000/1205 esas ve 2002/237 kararı ile 765 sayılı TCK.nın 466/2, 59/2, 647 sayılı Kanunun 4/1 maddesi uyarınca verilen 152.100.000 TL. para cezasına ilişkin hükümlüğünün 5237 sayılı Yasanın 58/2. maddesinin b bendinde öngörüldüğü şekilde, infaz tarihinden itibaren 3 yıl geçtikten sonra suç işlendiği için anılan ilamın tekerrüre esas olmadığı halde, sanık hakkında mükerrirlere özgü infaz rejiminin uygulanmasına karar verilmesi,

Kabul ve uygulamaya göre de, Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı hakkında Yasanın 108/2. maddesi uyarınca tekerrür nedeniyle koşullu salıvermeye eklenecek miktarın, tekerrüre esas alınan cezanın en ağırından fazla olamayacağının anlaşılması karşısında; denetime olanak sağlaması bakımından tekerrüre esas alınan cezanın hükümde gösterilmesi gerektiğinin gözetilmemesi ve denetim süresinin belirlenmesinin infaza yönelik bir işlem olduğu gözetilerek, 5237 sayılı Yasanın 58/6-7 maddesi gereğince mükerrir olan sanık hakkında cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına karar verilmesiyle yetinilmesi yerine, 5275 sayılı Yasanın 108/4. maddesine dayanılarak denetimli serbestlik süresinin de belirlenmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... savunmanının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1.maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’nın 322.maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hükümden 5237 sayılı TCY’nin 58/6-7 madelerinin uygulanmasına ilişkin bölümün çıkartılması suretiyle, eleştiri dışında diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

II- Sanık hakkında iş yeri dokunulmazlığını bozmak suçundan kurulan hükmün incelemesine gelince;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak,

1-Sanığın suç arkadaşı ... ile fikir ve eylem birliği içerisinde yakınanın işyerine saat 05.55 'te girerek hırsızlık suçunu işledikleri, anılan tarihte güneşin 07.17 'de doğduğu ve suçun 5237 sayılı TCK.nun 6/1-e maddesindeki gece sayılan zaman diliminde işlendiğinin anlaşılması karşısında; 5237 sayılı TCK’nun 116/2-4. maddesinin yanı sıra aynı Yasanın 119/1-c maddesiyle de uygulama yapılması gerektiğinin gözetilmeyerek, yazılı şekilde düşme kararı verilmesi,

2-Sanığın, sabıka kaydında bulunan İzmir 10.Asliye Ceza Mahkemesinin 10.04.2002 gün, 2000/1205 esas ve 2002/237 kararı ile 765 sayılı TCK.nın 466/2, 59/2, 647 sayılı Kanunun 4/1. maddesi uyarınca verilen 152.100.000 TL. para cezasına ilişkin hükümlüğünün 5237 sayılı Yasanın 58/2. maddesinin b bendinde öngörüldüğü şekilde, infaz tarihinden itibaren 3 yıl geçtikten sonra suç işlendiği için anılan ilamın tekerrüre esas olmadığı halde sanık hakkında mükerrilere özgü infaz rejiminin uygulanmasına karar verilmesi,

3- Kabul ve uygulamaya göre de,

a- Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı hakkında Yasanın 108/2. maddesi uyarınca tekerrür nedeniyle koşullu salıvermeye eklenecek miktarın, tekerrüre esas alınan cezanın en ağırından fazla olamayacağının anlaşılması karşısında; denetime olanak sağlaması bakımından tekerrüre esas alınan cezanın hükümde gösterilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

b- Denetim süresinin belirlenmesinin infaza yönelik bir işlem olduğu gözetilerek, 5237 sayılı Yasanın 58/6-7. maddesi gereğince mükerrir olan sanık hakkında cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına karar verilmesiyle yetinilmesi yerine, 5275 sayılı Yasanın 108/4. maddesine dayanılarak denetimli serbestlik süresinin de belirlenmesi,