Yargıtay 6. Ceza Dairesi E.2012/12696 K.2015/42843

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Hükümlü hakkında mahkemece 28.04.2006 gün, 2005/301 Esas ve 2006/410 sayılı karar ile 5237 sayılı TCK'nın 149/1-d, 35/2.maddeleri gereğince 2 yıl 6 ay hapis cezası verildiği, bu kararın sanık savunmanı tarafından temyizi üzerine Dairemizce 27.12.2006 gün, 2006/16352 Esas ve 2006/15398 sayılı kararı ile Onanarak kesinleştiği, hükümlünün 21.01.2008 tarihli dilekçe ile başvurusu üzerine, mahkemece 25.02.2008 tarihli karar ile hükümlünün aldığı ceza miktarı açısından hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılması şartları bulunmadığından “CMK'nın 231.maddesinin uygulanmasına takdiren yer olmadığına, itiraz yolu açık olmak üzere” karar verilmiştir.

Bu karara yönelik olarak hükümlü savunmanı tarafından yapılan itiraz üzerine, itiraz mercii olan Kütahya Ağır Ceza Mahkemesi ise, 09.04.2008 gün ve 2008/477 Değişik İş sayılı kararı ile “ Eskişehir Ağır Ceza Mahkemesi'nce verilen 25.02.2008 günlü kararın temyizi kabil karar olduğu, bu konuda karar verilmesine yer olmadığını belirterek dosyayı mahalline gönderdiği, dosya içeriğinden anlaşılmıştır.

Bu kapsamda;

Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 03.02.2009 gün, 2008/11-250 Esas ve 2009/13 sayılı kararında da görüleceği üzere; “Hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmesi veya istemin reddine ilişkin karara karşı başvurulabilecek yasa yolu, itiraz mıdır, yoksa temyiz midir?

Hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin kararlara karşı başvurulacak yasa yolu, 5271 sayılı Yasanın 231. maddesinin 12. fıkrasında açıkça itiraz olarak belirlendiğinden, geri bırakılma kararına yönelik yasa yolu itirazdır.

Hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının reddine ilişkin kararlara karşı başvurulacak yasa yolunun belirlenebilmesi için ise öncelikle, 5252 sayılı Yasanın 9, 5275 sayılı Yasanın 98 ila 101 ve 5728 sayılı Yasanın Geçici 1. maddelerinin kapsamının belirlenmesinde zorunluluk bulunmaktadır.

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 27.12.2005 gün ve 162-173 ile 24.01.2006 gün ve 136-3 sayılı kararlarında da ayrıntılı olarak açıklandığı üzere, 5252 sayılı Yasanın “Lehe olan hükümlerin uygulanmasında usul” başlıklı 9. maddesinin 1. fıkrası;

a)Sadece 1 Haziran 2005 tarihinden önce kesinleşmiş mahkûmiyet hükümlerinde ve b) Münhasıran, 5237 sayılı Türk Ceza Yasasının yürürlüğe girmesi nedeniyle hükümde bir değişiklik yargılaması yapılması gerektiğinde uygulanabilecektir.

Görüldüğü gibi bu düzenleme, 5237 sayılı Türk Ceza Yasası dışında başka herhangi bir yasanın yürürlüğe girmesi ve lehe hüküm içermesi halinde yapılacak incelemeyi kapsamamaktadır.

Buna göre, 5237 sayılı TCY’nın yürürlüğe girmesi nedeniyle lehe yasanın değerlendirilmesi amacıyla yapılacak uyarlama yargılaması 5275 sayılı Yasanın 98. maddesine göre daha özel nitelikteki 5252 sayılı Yasanın 9. maddesinde öngörülen usule göre gerçekleştirilmeli, bu iki koşulun birden oluşmadığı hallerde ise, genel düzenleme getiren 5275 sayılı Yasanın 98. ve devamı maddelerindeki yöntem uygulanmalıdır.

Anılan kararlarda vurgulandığı üzere, 1 Haziran 2005 tarihinden sonra gerçekleştirilen yasa değişiklikleri nedeniyle uyarlama yargılamasının tabi olacağı ilkeler 5252 sayılı Yasanın 9. maddesine göre değil, 5275 sayılı Yasanın 98 ilâ 101. maddelerine göre belirlenmelidir. Kaldı ki, aynı husus 5728 sayılı Yasanın Geçici 1. maddesinde de açıkça belirtilmiştir.

Hükmün açıklanmasının geri bırakılmasının reddine ilişkin kararlar, 5271 sayılı Yasanın 223. maddesi anlamında hüküm sayılmadığından ve salt bu nedene dayalı uyarlama yargılamasında da 5252 sayılı Yasanın 9. maddesinin uygulanması olanağı bulunmadığından, 5728 sayılı Yasanın Geçici 1 ve 5275 sayılı Yasanın 101/3. fıkrası uyarınca bu kararlara karşı başvurulabilecek yasa yolu itirazdır.