Yargıtay 6. Ceza Dairesi E.2012/21855 K.2013/6047

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 17/10/2012 tarihli kenar yazısı ile Dairemize gönderilerek başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

I-Sanık ... hakkında kurulan hükmün incelenmesinde;

Sanığa yüklenen ve 765 sayılı TCY'nın 512/1.maddesine uyan suçun gerektirdiği cezanın türü ve üst sınırına göre; aynı Yasanın 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen 7 yıl 6 aylık zamanaşımının suç tarihi olan 15.4.2003 tarihinden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş,sanık ... savunmanının temyiz itirazları ile tebliğnamedeki düşünce bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle istem gibi BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak sanık hakkında açılan kamu davasının zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE,

II-Sanık ... hakkında kurulan hükmün incelenmesine gelince;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından,diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-5271 sayılı CMK'nın 232/2-c maddesine aykırı olarak gerekçeli karar başlığında suçun işlendiği yer ve zaman diliminin yazılmaması,

2- 5237 sayılı TCY’nın 141 ve 142. maddelerinde tanımlanan hırsızlık suçu ile 765 sayılı TCY’nın 493/1. maddesinde yer alan suçun öğelerinin farklı olduğu; hırsızlık suçu, gece vakti katılanın iş yerinin kapısının sert bir cisimle zorlanarak kapıya da zarar vermek suretiyle açılıp içeri girmek suretiyle işlendiğinden, eylemin, 5237 sayılı Yasanın 142/1-b maddesinde belirtilen hırsızlık suçunun yanı sıra anılan Yasanın 151/1. maddesindeki mala zarar verme ile 116/2-4. maddesindeki iş yeri dokunulmazlığını bozma suçlarını da oluşturduğu gözetilmeden bu konuda değerlendirme yapılmaması,

3- 1.5.2003 tarihli yakalama ve zapt etme tutanağı içeriğinden, sanığın hazırlık soruşturması sırasında yakalandığında bilgisayarlardan 3 tanesini sanık ...'a sattığını beyan ettiği, ...'ın da bilgisayarları satın alan şahısları göstermesi üzerine bilgisayar kasalarından birinin hakkında verilen beraat kararı kesinleşmiş olan ... isimli şahıstan zapt edilerek katılana teslim edilmiş olduğu, bu durumun ise kısmi iadeyi oluşturduğunun anlaşılması karşısında, katılana kısmi iadeye rıza gösterip göstermediği sorularak sonucuna göre 5237 sayılı Yasanın 168. maddesiyle uygulama yapılması gerektiği gözetilmeden, etkin pişmanlık konusunda yazılı biçimde uygulama yapılması,

4-Temel ceza alt sınırdan belirlendiği halde, eylemin geceleyin gerçekleştirilmesi nedeniyle 5237 sayılı TCY’nın 143. maddesiyle yeterli ve yasal gerekçe gösterilmeden en üst hadden artırım yapılması,

5-Sanığın, TCY’nın 53. maddesinin 2. fıkrası uyarınca hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar aynı maddenin 1. fıkrasında öngörülen hakları kullanmaktan yoksun kılınmasına, aynı maddenin 3. fıkrası uyarınca da kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından, söz konusu yasaklamanın koşullu salıverilen sanık hakkında uygulanmamasına karar verilmesi gerekirken, yazılı biçimde uygulama yapılması,

6- Suçu birlikte işlemeyen sanıklardan neden oldukları yargılama giderlerinin “ayrı ayrı” yerine, “müteselsilen” alınmasına hükmedilmesi suretiyle 5271 sayılı CMK’nun 326/2.maddesine aykırı davranılması,