Yargıtay 6. Ceza Dairesi E.2012/354 K.2013/16937

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 26.12.2011 tarihli kenar yazısı ile Dairemize gönderilerek başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü: Diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak; 1-Gerekçeli karar başlığında suçun işlendiği yer ve zaman dilimi gösterilmeyerek 5271 sayılı CMK.nun 232/2-c maddesine, gerekçeli kararın mahkeme mührü ile mühürlenmemesi suretiyle de aynı yasanın 232/7. maddesine aykırı davranılması,

2-5237 sayılı TCY’nın 141 ve 142. maddelerinde tanımlanan hırsızlık suçu ile 765 sayılı TCY’nın 493/1. maddesinde yer alan suçun öğelerinin farklı olduğu, sanığın yakınana ait evin sağlam muhkem pencere demir korkuluklarını keserek içeri girdikten sonra hırsızlık yaptığının anlaşılması ve mağdurun şikayetinin devam ettiğinin belirlenmesi karşısında; eylemin 5237 sayılı Yasanın 142/1-b maddesinde belirtilen hırsızlık suçunun yanı sıra 5237 sayılı TCY’nın 151/1. maddesindeki mala zarar verme ve anılan yasanın 116/1. maddesindeki konut dokunulmazlığını bozma suçlarını da oluşturduğu gözetilmeden bu suçlar yönünden değerlendirme yapılmaması;

eylemlerin oluşturduğu bütün suçlar nedeniyle uygulama yapılıp, her iki Yasaya göre denetime olanak sağlayacak şekilde uygulanan Yasa maddeleriyle verilmesi gereken cezalar ayrı ayrı tespit edilip, sonuç cezalar karşılaştırılarak lehe olan yasa belirlenip uygulama yapılması gerekirken, yazılı şekilde eksik ve denetime olanak vermeyecek biçimde hüküm kurulması,

2- Suçun 5237 sayılı TCY.nın 6/e. maddesinde tanımlanan gece sayılan zaman diliminde işlendiğine ilişkin kanıtlar, kuşku oluşturmayacak biçimde karar yerinde gösterilip tartışılmadan, anılan yasanın 143. maddesiyle uygulama yapılması,

3-Ceza Genel Kurulunun 13.11.2007 gün ve 07/6-210, 07/234 Esas Karar sayılı kararı ve dairemizin yerleşmiş uygulamalarına göre.

5237 sayılı TCY’nın 145. maddesindeki “malın değerinin azlığı” kavramının, 765 sayılı TCY’nın 522. maddesindeki hafif ve pek hafif ölçütleri, her iki maddenin de cezadan indirim olanağı sağlamak dışında benzerliği bulunmadığı, “değerin azlığı” nın 5237 sayılı Yasaya özgü ayrı ve yeni bir kavram olduğu, bunun; daha çoğunu alabilme olanağı varken, yalnızca gereksinmesi kadar değer olarak da az olan şeyi alma durumunda, olayın özelliği ve sanığın kişiliği de değerlendirilerek,

yasal ve yeterli gerekçeleri de açıklanarak uygulanabileceği gözetilmeden, suça konu teybin değeri de gözetildiğinde, bu maddeye düzenleniş amacının dışında yorumlar getirilerek yazılı biçimde verilen cezadan indirime gidilmesi,

4-Sanık savunmanının 28.12.2006 tarihli dilekçesinde talep ettiği lehe kuralların uygulanması isteminin, 5237 sayılı TCY.nın 62. maddesini de kapsadığı gözetilmeden, bu konuda olumlu ya da olumsuz bir karar verilmemesi,

5-Sanık hakkında 5237 sayılı Yasanın 53/3. maddesi göz ardı edilerek, 53/1-c bendinde belirtilen haklardan sanığın mahkum olduğu hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar yoksun bırakılmasına karar verilmiş olması,

6-5237 sayılı Yasanın 7/3. maddesinin açık hükmü karşısında, aynı Yasanın 58. maddesinin 6-7. fıkralarında düzenlenen mükerrirlere ilişkin infaz hükümlerinin uygulanamayacağının gözetilmemesi,

7- Sanığın eylemine uyan 765 Sayılı TCY.nın 493/1, 522/1. maddelerine göre, 1.6.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı TCY.nın aynı suça uyan 142/1-b, 116/1, ve 151/1 . maddeleriyle 5560 sayılı Yasa ile değişik CMK’nun 253 ve 254. maddelerinin ayrı ayrı ve bir bütün olarak uygulanması sonucunda anılan Yasanın 7/2, 5252 sayılı Yasanın 9/3. maddeleri ışığında, işyeri dokunulmazlığını bozma ve mala zarar verme suçları yönünden uzlaşma hükümleri de gözetilerek, sanık yararına olan yasanın belirlenmesi gerektiğinin gözetilmemesi,