Yargıtay 6. Ceza Dairesi E.2012/5659 K.2014/3295

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

I-Sanık M.. T.. hakkında kurulan hükümlere yönelik temyiz incelemesinde;

Uyap’tan alınan nüfus kaydına göre, sanığın hükümden sonra 27.03.2011 tarihinde öldüğünün anlaşılması karşısında, 5237 sayılı TCK’nın 64/1. maddesinin uygulama olanağının değerlendirilmesi zorunluluğu,

II-Sanık G.. K.. hakkında, yakınan Z.. İ..’a karşı hırsızlık suçundan kurulan hükmün incelenmesine gelince;

Sanık G.. K.. ve suç arkadaşları hakkında, Ankara Cumhuriyet Savcılığının 12.12.2001 gün ve 601 sayılı iddianamesi ile yakınan Yüksel Kara’ya ait O......... plakalı otonun çalınması ve yakınan Z.. İ..’a karşı kapkaç suretiyle hırsızlık suçlarından açılan kamu davasında, Ankara 14.Asliye Ceza Mahkemesinin 10.01.2002 gün, 2001/1393-002/1 sayılı kararı ile sanıklar Gökhan ve arkadaşlarının, yakınan Z.. İ..’a karşı eylemlerinin yağma suçunu oluşturacağından bahisle, tüm dosya hakkında verilen görevsizlik kararıyla dosya kendisine gelen Ankara 3. Ağır Ceza Mahkemesi 22.04.2002 gün, 2002/34-72 sayılı kararı ile, sanıklar G.. K.. ve M.. Y..’ın oto hırsızlığı ve gasp suçlarından ayrı ayrı beraatlarına, sanık H.. S..’in yakınan Y.. K..’ya karşı oto hırsızlığından 765 sayılı

TCK.nun 491/1, 55/3, 522, 647/4-6. maddeleri uyarınca 40.463.000 lira ağır para; yakınan Zehra’ya karşı yağma eyleminden 765 sayılı TCK.nun 495/1, 55/3, 59, 33. maddeleri uyarınca 5 yıl 6 ay 20 gün ağır hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği;

Anılan kararın yalnızca sanık H.. S.. savunmanı ile O Yer Cumhuriyet Savcısı’nın diğer sanıklarla birlikte sanık G.. K.. yönünden müşteki Yüksel Kara’ya ait aracın çalınması eylemine katıldığından bahisle temyiz edildiği ve bu duruma göre sanık G.. K.. hakkındaki yağma suçundan kurulan beraat kararının kesinleştiği;

Yargıtay 6. Ceza Dairesi, Cumhuriyet Savcısının temyiz isteğinin kapsamını zuhulen yanlış değerlendirerek; 2002/13007-9093 sayılı 27.06.2002 günlü ilamıyla; sanık G.. K.. için “Oluşa dosya içeriğine ve kanıtlara göre; Sanık G.. K..’in çalıntı olduğunu bildiği araçla gerçekleşen yağma eylemine katıldığının anlaşılması karşısında, TCK.nun 495/1, 493/1. maddelerine göre hükümlülüğü yerine yazılı şekilde beraatına karar verilmesi” gerekçesiyle hükmün bozulmasına karar verdiği;

Ankara 3. Ağır Ceza Mahkemesince, yağma suçu dahil olmak üzere bozmaya uyularak, 18.07.2008 gün ve 2002/276-2008/230 sayılı kararı ile sanık G.. K..’in oto hırsızlığı suçundan beraatına, müşteki Z..

İ..’ın kolundan çantasının çekip alınması suçundan 5237 sayılı TCY.nın 142/2-b, 62. maddeleri uyarınca 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği anlaşılmış ve Dairemizce verilen bozma ilamı ile Mahkemenin mahkumiyet kararının bozulmasını sağlamak amacıyla sanık yararına Yargıtay Ceza Genel Kurulunda “itiraz yasa yoluna” başvurulması için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına ihbarda bulunulmuş ise de, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 05.07.2011 gün ve 2011/6-156 esas, 2011/164 karar sayılı kararı çerçevesinde itiraz yoluna başvurmadığı anlaşılmakla yapılan incelemede;

Sanık hakkında yakınan Z.. İ..’a karşı yağma suçundan Mahkemenin 22.04.2002 gün, 2002/34-72 sayılı kararı ile kurulan beraat kararı aleyhe temyiz edilmediğinden kesinleştiği halde; aleyhe temyize yanlış anlam yüklenerek Dairemizden verilen 27.06.2002 tarih, 2002/13007-9093 Esas ve Karar sayılı bozma kararı mevcut hukuki durumu ortadan kaldırmayacağından, hal böyle olunca da yanılgılı bozmaya uyma ile verilen mahkumiyet kararının sanık yönünden hukuki hak kaybına neden olacağı dikkate alınmadan, yargılamaya devamla yazılı biçimde hükümlülük kararı verilmesi,