KÜNYE
6. Ceza Dairesi 2013/12848 E., 2015/45137 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 19 Kasım 2015
- Tebliğname No
- 6 - 2011/218390
- Mahkemesi
- Uşak 1. Ağır Ceza Mahkemesi
- Tarihi
- 16/03/2011
- Numarası
- 2010/365 (E) ve 2011/105 (K
- Suç
- Yağma
Karar Metni
286 kelime·1 dk okuma
Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:
5237 sayılı TCK'nın 150.maddesinin 2.fıkrasındaki “malın değerinin azlığı” kavramının, 765 sayılı TCK'nın 522.maddesindeki “hafif” veya “pek hafif” ölçütleriyle her iki maddenin de cezadan indirim olanağı sağlaması dışında benzerliği bulunmadığı, “değerin azlığının” 5237 sayılı Yasaya özgü ayrı ve yeni bir kavram olduğu,
Yasa koyucunun amacı ile suçun işleniş biçimi, olayın özelliği ve sanığın özgülenen kastı da gözetilmek suretiyle, daha çoğunu alma olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak da gerçekten az olan şeylerin alınması durumunda, yasal ve yeterli gerekçeleri de açıklanarak uygulanabileceği gözetilmeden, somut olayda suça konu cep telefonunun değerinin az kabul edilemeyeceği ve bu bağlamda koşulları bulunmadığı halde, 150.maddenin 2.fıkrasına sevk amacının dışında yorumlar getirilerek cezadan indirim yapılması, karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış;
sanığın sabit kabul edilen eylemi nedeniyle erteleme kapsamı dışında kalan bir cezanın hükmolunması gerekirken, yanılgılı uygulama sonucu erteleme kurumunun uygulanabilme sınırı içerisine giren bir cezanın verilmesi halinde, erteleme kararı verilemeyeceği, aksi halin, sanığın önceki yanılgılı uygulama sebebiyle ortaya çıkacak sonuçtan ikinci kez yararlandırılmasının sağlanmasına, hakkaniyete aykırı sonuçlar doğmasına,
adalet ve eşitlik ilkelerinin zedelenmesine yol açacağını belirten Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 04.03.2008 gün, 2008/6-47 Esas ve 2008/43 Karar sayılı kararı gereğince erteleme hükümlerinin uygulama olanağı bulunmadığı anlaşılmakla, tebliğnamedeki bozma isteyen düşünce benimsenmemiştir.
Yargıtay 6. Ceza Dairesi, E. 2013/12848, K. 2015/45137, 19 Kasım 2015 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama