Yargıtay 6. Ceza Dairesi E.2013/16864 K.2013/15394

Nitelikli hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığını ihlâl suçlarından sanık ...'ın, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142/1-b, 116/2 ve 119/1-c maddeleri gereğince 4 yıl hapis ve 18 ay hapis cezaları ile cezalandırılmasına dair, KAYSERİ 5. Asliye Ceza Mahkemesinin 12/11/2012 tarihli ve 2012/738 esas, 2012/745 sayılı kararına karşı Adalet Bakanlığının 15/04/2013 gün ve 2013/5826/24240 sayılı kanun yararına bozma istemine dayalı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 14/05/2013 gün ve KYB/2013/145040 sayılı ihbar yazısı ile infaz dosyası 20/05/2013 tarihinde Dairemize gönderilmekle incelendi:

Anılan Yazıda;

(Dosya kapsamına göre,

1-Sanık hakkında Kayseri Cumhuriyet Başsavcılığının 03/07/2012 tarihli ve 2012/18124 soruşturma, 2012/7435 esas, 2012/2537 sayılı iddianamesi ile iş yeri dokunulmazlığını ihlâl suçundan dava açılmaması karşısında 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 225/1. maddesi gereğince, hükmün ancak iddianamede unsurları gösterilen suça ilişkin fiil ve fail hakkında verilebileceği cihetle, sanık hakkında mahkemece ek savunma hakkı vermek suretiyle iş yeri dokunulmazlığını ihlâl suçundan mahkûmiyet kararı verilmesinde,

2-Sanığın suç tarihinde, gündüz vakitlerinde iş yeri açık olan ve iş yerini kapatmadan komşu iş yerine giden mağdura ait iş yerine girmesi ve diğer suç ortakları ile çekmecedeki 150,00 Türk lirasını almasından ibaret eyleminin söz konusu iş yerinin açık bir rızaya gerek duyulmaksızın girilmesi mutat olan yerlerden olması nedeniyle iş yeri dokunulmazlığını ihlâl suçunu oluşturmayacağının gözetilmemesinde, isabet görülmemiş olduğundan bahisle 5271 sayılı CMK’nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması) Dairemizden istenilmiş ise de;

TÜ RKMİLLETİADINA

Kanun yararına bozma istemine dayanan Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının ihbar yazısı ve incelenen dosya içeriğine göre;

Sanığın yüzüne karşı verilen Kayseri 5.Asliye Ceza Mahkemesinin 12.11.2012 gün, 2012/738 Esas ve 2012/745 Karar sayılı kararına yönelik sanık tarafından 28.12.2012 tarihli dilekçe ile temyiz isteminde bulunulması üzerine, 4.1.2013 tarihli ek karar ile temyiz isteminin süresinde olmadığından bahisle reddine karar verildiği, ancak ek kararın sanığa tebliğ edilmediği ve bu bağlamda anılan ek kararın kesinleşmediği ve kanun yararına bozmanın hakim ve mahkemelerce gerekli işlemler veya yargılama yapılarak verilen ve Yargıtay’dan geçmeksizin kesinleşen karar ve hükümlere karşı istenebileceği gözetilerek;