Yargıtay 6. Ceza Dairesi E.2013/29245 K.2014/5672

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 11.9.2013 günlü kenar yazısı ile Dairemize gönderilmekle, başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Sanıklar hakkında erteleme hükümleri değerlendirilirken, tekrar suç işlemeyecekleri yönünde olumlu kanaat gelmediğinden bahisle uygulanmamasına karar verildiği, aynı gerekçenin hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin 5271 sayılı CMK’nun 231/6-b maddesi uyarınca da aranan şartlardan olduğunun ve sanık ...'nin kasıtlı suçtan hükümlülüğünün bulunduğunun anlaşılması karşısında; sanıklar hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin hükümlerin uygulama olanağı bulunmadığı anlaşılmakla yapılan incelemede,

Sanıkların saat 22:30 sıralarında yakınan ...'ün yöneticisi olarak bulunduğu apartmanın önüne geldikleri, apartmanın iki giriş kapısından birincisini boru anahtarı ile zorladıkları ve açtıkları, ...'ın içeri girdiği, içeriden yakınan ...'in daire giriş kapısı önünden bir çift botu alıp dışarı çıktığı, daha sonra apartmanın ikinci giriş kapısını zorlamaya başladıkları, bu sırada devriye görevi yapan görevlilerce fark edildiklerini anlamaları üzerine bot elinde bulunan sanık ...'nin elindeki bir çift botu yere bırakıp diğer elinde bulunan boru anahtarını görevlilere savurduğu ve kaçtığı, diğer sanıkların da kaçtığının anlaşılması karşında;

sanık ...'nin eyleminin 765 sayılı TCY'nin 495/2. maddesi yollamasıyla 497/1.maddesinde düzenlenen yağma suçunu, 01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı TCY'da ise anılan eylemin, 5237 sayılı TCY'nın dolaylı yağmaya yer vermemesi nedeniyle, aynı Yasa'nın 142/1-b, 143/1, 35/2, 53, 265/1-4, 53, 116/1-4, 119/1-c, 53. maddelerinde öngörülen geceleyin hırsızlığa kalkışma, görevi yaptırmamak için direnme, konut dokunulmazlığını bozma, sanık ...'ın eyleminin anılan Yasa'nın 142/1-b, 143/1, 35/2, 116/1-4, 119/1-c maddelerinde öngörülen geceleyin hırsızlığa kalkışma,

konut dokunulmazlığını bozma suçlarını oluşturduğu düşünülüp buna göre lehe Yasa'nın saptanması yerine yazılı şekilde karar verilmesi, 5237 sayılı TCY'nın 145. maddesindeki “malın değerinin azlığı” kavramının, 765 sayılı TCY’nın 522. maddesindeki "hafif" veya “pek hafif” ölçütleriyle her iki maddenin de cezadan indirim olanağı sağlaması dışında benzerliği bulunmadığı, “değerin azlığının” 5237 sayılı Yasa'ya özgü ayrı ve yeni bir kavram olduğu,

Yasa koyucunun amacı ile suçun işleniş biçimi, olayın özelliği ve sanığın kastı da gözetilmek suretiyle, daha çoğunu alma olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak da gerekiyorsa ceza vermekten vazgeçebileceği ölçüdeki düşük değerler esas alınmak, yasal ve yeterli gerekçeleri de açıklanmak koşuluyla uygulanabileceği düşünülmeden, bu maddeye düzenleniş amacının dışında yorumlar getirilerek cezadan indirim yapılması, 5237 sayılı TCY hükümlerine göre uygulama yapılmış olması ve karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış,

Dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre; suçun sanıklar tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Kasten işlemiş oldukları suçtan, hapis cezasıyla mahkumiyetlerinin yasal sonucu olarak sanıkların, 5237 sayılı TCY’nın 53/1.maddesinin “a,b,c,d,e” bentlerinde yazılı haklardan aynı maddenin 2. fıkrası uyarınca cezalarının infazı tamamlanıncaya kadar, kendi alt soyları üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından ise anılan maddenin 3. fıkrası uyarınca mahkum oldukları hapis cezasından koşullu salıverilinceye kadar yoksun bırakılmalarına karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar ... ve ... savunmanlarının temyiz itirazları ve kısmen tebliğnamedeki düşünce bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi aracılığıyla CMUK’nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak,

hüküm fıkrasından 5237 sayılı TCY’nin 53/1. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölüm çıkarılarak yerine "Kasten işlemiş oldukları suçtan, hapis cezasıyla mahkumiyetlerinin yasal sonucu olarak sanıkların, 5237 sayılı TCY’nın 53/1. maddesinin “a,b,c,d,e” bentlerinde yazılı haklardan aynı maddenin 2. fıkrası uyarınca cezalarının infazı tamamlanıncaya kadar, kendi alt soyları üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından ise anılan maddenin 3. fıkrası uyarınca mahkum oldukları hapis cezasından koşullu salıverilinceye kadar yoksun bırakılmalarına," tümcesinin eklenmesi suretiyle, eleştiri dışında,