Yargıtay 6. Ceza Dairesi E.2013/29249 K.2014/3993

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 09/09/2013 tarihli kenar yazısı ile Dairemize gönderilmekle, başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Sanık hakkında ...

5. Çocuk Mahkemesi'nin 28.09.2010 gün 2010/80-2010/517 nolu kararı ile hırsızlık suçundan 5237 sayılı TCK'nun 142/1-b, 31/3, 62. maddeleri gereğince 1 yıl 1 ay 10 gün hapis, mala zarar verme suçundan eylemine uyan 5237 sayılı TCK'nun 151/1, 31/3, 62. maddeleri gereğince 1320 TL adli para cezası, konut dokunulmazlığını bozma suçundan 5237 sayılı TCK'nun 116/1, 31/3, 62/1, 52/1-a maddeleri gereğince 2000 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına temyiz yolu açık olmak üzere verilen kararın, sanık savunmanı tarafından yasal süresinde temyizi üzerine;

bu sefer mahkemece 02.11.2010 gün 2010/80-2010/517 nolu ek kararıyla “sanık hakkında hırsızlık suçundan 1 yıl 1 ay 10 gün, mala zarar verme suçundan 1.320 TL ve konut dokunulmazlığını bozma suçundan 2.000 TL para cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği, her ne kadar hükümde 7 gün içinde Yargıtay'a temyizi kabil olmak üzere karar verilmiş ise de, 2000 TL'ye kadar olan kararların kesin olduğu, sehven “temyize kabil yazıldığı anlaşıldığından,

mala zarar verme ve konut dokunulmazlığını bozma suçlarından verilen cezaların kesin olması sebebiyle sanık savunmanının bu yöndeki temyiz talebinin reddine” karar verildiği anılan red kararının sanık savunmanına 26.11.2010 günü tebliğ edildiği adı geçen savunman tarafından red kararının temyiz edilmediği, dosyanın sanığın hırsızlık suçundan mahkumiyetine ilişkin incelenmek üzere mahkemesi tarafından gönderildiği;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 23.12.2012 gün 2011/64295 sayılı tebliğnamesi'nin “hükmolunan para cezasının, 1412 sayılı CMUK'nun 305/1-1. maddesi uyarınca temyizi mümkün olmadığından temyiz isteminin reddine ilişkin kararın onanmasına” yönelik olduğu anlaşılması karşısında;