Yargıtay 6. Ceza Dairesi E.2016/3750 K.2019/4224

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 11/04/2016 günlü kenar yazısı ile Dairemize gönderilmekle, başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1- Suç tarihinde 12-15 yaş grubunda olan sanık ... hakkında 5395 sayılı Çocuk Koruma Yasasının 35/1. maddesi uyarınca sosyal inceleme yaptırılıp raporunun aldırılmasının zorunlu olduğunun; 15- 18 yaş aralığında bulunan sanıklar ... ve ... hakkında ise sosyal inceleme raporu aldırılması ya da aynı Yasa'nın 3. fıkrası gereğince sosyal inceleme raporu aldırılmama nedeninin gerekçeli kararda tartışılması gerektiğinin gözetilmemesi,

2- Olay günü saat : 20.45 sıralarında sanık ... ile diğer sanıklar ... ve ..., müştekinin evinde hırsızlık yapmak amacıyla yaptıkları plan doğrultusunda sanık ..., evin dışında gözcülük yaparken diğer sanıklar Elvan ve Ali'nin balkonda bulunan elektrik şartelini indirdikleri, karanlıkta kalan müştekinin balkonda bulunan sigortayı kontrol etmek için evin balkonuna çıktığı, bu durumdan istifade eden Elvan'ın içeri girerek mağdura ait 70-80 TL parasını aldığı sırada etrafı kontrol eden müşteki ...'in, sanık ...'yı odunluğun çatısında görmesi üzerine tekrar eve girmek istediği, ancak sanık ...'ın kapıyı içeriden kilitlediği için eve giremediği, bir süre sonra sanık ...'ın kapı kilidini içeriden açtığı sırada müştekinin yere düştüğünü gören sanık ...

Bayram'ın müştekinin elinde bulunan sopayı alarak onun başına vurduğu, sanık ... de balkondan içeriye girip yerde yatan müştekiye tekme attığı, mağduru adli rapora göre, basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek şekilde yaralayarak olay yerinden kaçmaları şeklinde gelişen olayda; sanıkların hırsızlık olarak başlayıp, sanık ... ve ...'nın yağma suçuna dönüştürmek suretiyle suç vasfı değişen eylemine sanık ...'in katıldığı hususunda dosyaya yansıyan delil bulunmaması karşısında, sanık ...'in subüt bulun eyleminin 6545 Sayılı Yasa ile değişmeden önceki 5237 TCK 142/1-b, 143, 116/1-4, 119/1-c maddeleri uyarınca hırsızlık ve konut dokunulmazlığını bozma suçunu oluşturduğu halde, kanıtların takdirinde yanılgıya düşülerek sanık ... hakkında yağma suçundan hüküm kurulması,

Uygulamaya göre de, sanıklar hakkında 5237 sayılı TCK'nın 149/1. madde ve fıkrasının (c) ve (d) bentlerinin yanı sıra (a) ve (h) bentlerinden de uygulanma yapılması gerektiğinin gözetilmemesi;

3- Değerin azlığı'nın, 5237 sayılı Yasaya özgü ayrı ve yeni bir kavram olduğu,Yasa koyucunun amacı ile suçun işleniş biçimi, olayın özelliği mağdur üzerindeki yansımaları ile sanığın özgülenen kastı da gözetilmek suretiyle, değer olarak da gerçekten az olan şeylerin alınması durumunda, yasal ve yeterli gerekçeleri de açıklanarak uygulanabileceği gözetilmeden, somut olayda koşulları bulunmadığı halde, 150/2. maddesinin düzenleniş amacının dışında yorumlar getirilerek cezadan indirim yapılması;

4- TC. Anayasasının 90. maddesinin son fıkrası ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 6/3-c maddesi ışığında, 5271 sayılı CMK'nin 150, 234 ve 239. maddeleri ile 5320 sayılı Yasanın 13. maddesine dayanılarak hazırlanan, Ceza Muhakemesi Kanunu Gereğince Müdafi ve Vekillerin Görevlendirilmeleri ile Yapılacak Ödemelerin Usul ve Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin 8. maddesi gereğince, sanıklar için baro tarafından görevlendirilen zorunlu savunmanının ücretinin sanıklardan alınmasına hükmedilemeyeceği, bu ücretlerin Adalet Bakanlığı bütçesinde bu amaçla ayrılan ödenekten karşılanacağı gözetilmeden, yazılı şekilde zorunlu savunman ücretinin sanıklardan alınmasına hükmedilmesi,

5- İşlediği fiilin hukukî anlam ve sonuçlarını algılama ve bu fiille ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneğinin olup olmadığına ilişkin rapor için harcanması zorunlu kamu masrafının, sanığa yargılama gideri olarak yükletilmesine karar verilmesi suretiyle Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 6/3-c maddesindeki düzenlemeye ve Çocuk Haklarına Dair Sözleşme'ye aykırı davranılması, 6- Yargılama giderlerinin her bir sanığın sebep olduğu tutar kadar ayrı ayrı yükletilmesi gerektiği gözetilmeden, “Eşit olarak ayrı ayrı” tahsiline karar verilmesi suretiyle 5271 sayılı CMK’nin 326/2. maddesine aykırı davranılması,