Yargıtay 6. Ceza Dairesi E.2017/3545 K.2020/802

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 24/10/2014 - 19/11/2017 tarihli tebliğnameleri ile Dairemize gönderilmekle, başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

I- Sanık ... ile sanıklar ... ve ...’nın babaları ...’nın mağdur ...’dan ayrı ayrı alacakları oldukları, olay günü sanıklar ..., ..., ...’nın aracına binmek üzere olan mağduru silah zoruyla kendi araçlarına alıp, yol boyunca mağduru darp edip çevre yolunun yukarısında bulunan boş bir alana getirip araçtan indirdikleri, bu sırada cep telefonu ile eşine mesaj atmak isteyen mağduru fark eden sanık ...’in mağdurun cep telefonunu alıp sim kartını çıkartıktan sonra otomobilin içine attığı, sanıklar ... ve ...’ın mağdurun aracının anahtarını da alarak olay mahallinden ayrıldıkları, sanık ...’in silahını mağdura doğrultup ileri git dediği, sanıkla konuşmaya başlayan mağdurun ormanlık alana doğru atlayıp kaçmayı başardığı olayda;

Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma ve yağma suçlarından birinin, diğerinin unsuru veya ağırlaştırıcı nedeni olmaması, 5237 sayılı TCK’nin hazırlanmasında esas alınan "Kaç fiil varsa o kadar suç, kaç suç varsa o kadar ceza vardır" ilkesi birlikte değerlendirildiğinde, sanıklar hakkında mağdura karşı kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçu yanı sıra 5237 sayılı TCK’nin 150/1. maddesi yollamasıyla hukuki

alacağın tahsil amacıyla etkili eylem ve tehdit suçlarından uygulama yapılması gerektiği düşünülmeden, yerinde ve yeterli olmayan gerekçe ile yazılı şekilde karar verilmesi;

II- Uygulamaya göre de

Sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nin 109/2, 109/3-a-b maddeleri uyarınca hükmolunan 4 yıl 12 ay hapis cezasından, aynı kanunun 62. maddesi ile indirim yapılırken sonuç cezanın 4 yıl 2 ay yerine, 3 yıl 14 ay noksan cezaya hükmedilmesi,

III) TCK'nin 53. maddesinin 24.11.2015 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün, 2014/140- 2015/85 Esas ve Karar sayılı kararı ile iptal edilmiş olması karşısında, bu hususun yeniden değerlendirilmesi lüzumu,