KÜNYE
6. Ceza Dairesi 2020/10140 E., 2021/15982 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 20 Ekim 2021
- Mahkemesi
- Ceza Dairesi
- Suç
- Nitelikli yağmaya teşebbüs
- Hükümler
- Mahkumiyet
Karar Metni
287 kelime·1 dk okuma
Bölge Adliye Mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:
5271 sayılı CMK'nın 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'', aynı Kanunun 294. maddesinin ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır.
Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' ve aynı Kanunun 301. maddesinin ''Yargıtay, yalnız bozulmasını istediği temyiz başvurusunda göstermek zorundadır.
Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir." ve aynı Kanunun 301. maddesinin "Yargıtay, yalnız temyiz başvurusunda belirtilen hususlar ile temyiz istemi usule ilişkin noksanlardan kaynaklanmışsa, temyiz başvurusunda bunu belirten olaylar hakkında incelemeler yapar.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek, sanık ... ve müdafii, temyiz dilekçelerinde özetle; verilen cezanın ölçülü olmadığını, beraat kararı verilmesi gerektiğini, lehe olan hükümlerin uygulanmadığını belirtmiş, sanık ... ve müdafii ise temyiz dilekçelerinde;
kararın usul ve yasaya aykırı olduğunu, yeterli delil olmadan karar verildiğini ileri sürmüşler, anılan temyiz dilekçelerinde belirtilen sebeplere yönelik yapılan incelemede;
Oluş ve dosya içeriğine göre, suç tarihinde gündüz sayılan zaman diliminde katılanların içinde uyudukları esnada aracın camını kırıp katılan ... ile boğuşmak suretiyle ayağının dibinde bulunan çantayı almaya çalışan sanıklar hakkında 5237 sayılı TCK’nın 149/1-c, 35 maddesinden kurulan hükümlerde herhangi bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmıştır.
Ayrıca dosyada CMK'nın 289. maddesinde sayılan hukuka kesin aykırılık hâllerinin herhangi birinin varlığı da tespit edilememiştir.
Yargıtay 6. Ceza Dairesi, E. 2020/10140, K. 2021/15982, 20 Ekim 2021 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama