Yargıtay 6. Ceza Dairesi E.2020/6844 K.2021/4202

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

1-Sanığın aşamalarda suçlamayı kabul etmediği ve parmak izinin ne şekilde çıktığını bilmediğini beyan ettiği, olay yeri inceleme ekibince şikayetçinin işyerinden elde edilen parmak izinin otomatik parmak izi teşhis (afıs) sisteminde kayıtlı parmak izi ile karşılaştırma yapıldığında sanığa ait olduğu bildirilmiş ise de parmak izi teşhis sisteminde kayıtlı izin bir başkasına ait kimlik bilgilerini kullanmış bir kişiye ait olma ihtimali gözetilerek sanığın parmak izi örneklerinin alınması ve olay yerinden elde edilen parmak izleri ile uzman bilirkişiye karşılaştırmasının yaptırılarak sanığa ait olup olmadığının araştırılıp,

sonucuna göre delillerin bir bütün halinde değerlendirilerek sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken, eksik inceleme sonucu yazılı şekilde sanığın mahkumiyetine karar verilmesi,

Kabule göre de;

2-Hırsızlık suçuna konu eşyanın önem ve değeri, meydana gelen zararın ağırlığı dikkate alınarak TCK'nın 61. maddesi uyarınca temel ceza belirlenirken alt sınırdan hüküm kurulması,

3-Şikayetçinin işyerine girilmek suretiyle hırsızlık eyleminin gerçekleştirilmiş olmasına karşın yazılı şekilde suçun konut dokunulmazlığını ihlal olduğu belirtilerek TCK’nın 116/1 .maddesi uyarınca uygulama yapılmış olması,