Yargıtay 6. Ceza Dairesi E.2021/13610 K.2021/19026

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü: 1-Müşteki ve sanığın beyanından aralarında alacak borç ilişkisi olduğu, soruşturma aşamasında tutulan mesaj tutanağına göre sanığın kendisinin kullandığını ikrar ettiği [TELEFON] numaralı telefondan müştekiye soruşturma ve kovuşturma aşamasında mesaj çektiğini ikrar ettiği anlaşıldığından sanığın eylemine uyan 5237 sayılı TCK’nın 150/1. maddesi delaletiyle TCK’nın 106/1. maddesi kapsamındaki hukuki ilişkiye dayanan alacağın tahsili amacıyla tehdit suçunda mahkumiyet kararı vermek gerekirken yazılı şekilde beraat kararı verilmesi,

2-Hükümden sonra 02/12/2016 tarihinde 29906 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanunun 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. maddesinin 1. fıkrasının (b) bendine eklenen alt bendler arasında yer alan ve 5237 sayılı TCK'nın 106/1. maddesinde tanımı yapılan tehdit suçunun uzlaşma kapsamına alındığının anlaşılması karşısında.

5237 sayılı TCK'nın 7/2. maddesi uyarınca; ''Suçun işlendiği zaman yürürlükte bulunan kanun ile sonradan yürürlüğe giren kanunların hükümleri farklı ise, failin lehine olan kanun uygulanır ve infaz olunur.'' hükmü de gözetilerek 6763 sayılı Kanunun 35. maddesi ile değişik CMK'nın 254. maddesi uyarınca aynı Kanunun 253. maddesinde belirtilen esas ve usûle göre uzlaştırma işlemleri yerine getirildikten sonra sonucuna göre sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,