Yargıtay 6. Ceza Dairesi E.2021/25845 K.2022/17465

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Sanığa yüklenen kamu malına zarar verme suçundan doğrudan zarar gören ve davaya katılma hakkı bulunan Diyanet İşleri Bakanlığı davadan haberdar edilmeyip CMK'nın 233. maddesine aykırı şekilde yokluğunda yargılamaya devam edilerek hüküm kurulmuş ise de, suçtan zarar görenin vekili aracılığıyla şikayetçi olup davaya katılma ve temyiz talebinde bulunduğu görülmekle; katılma talebinin kabulü ile yapılan temyiz incelemesinde;

Sanığın sinir hastası olduğuna dair savunması ve adli sicil kaydında bulunan sabıka kayıtlarındaki hükümlerde hakkında TCK'nın 32/1. maddesinin uygulanmış olması karşısında; sanığın suç tarihi itibariyle 5237 sayılı TCK'nın 32. maddesi gereğince, akıl hastalığı nedeniyle işlediği fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılayıp algılayamadığı veya bu fiille ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneğinin önemli derecede azalmış olup olmadığı yönünde Ruh Sağlığı ve Hastalıkları Hastanesi Sağlık Kurulundan ya da Adli Tıp Kurumu'ndan rapor alınarak sonucuna göre sanığın hukuksal durumunun değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Kabul ve uygulamaya göre de;

Sanığın camiinin camına taş atmak suretiyle kırdığı şeklinde kabul edilen eyleminin 5237 sayılı TCK'nın 153. maddesinde düzenlenen "ibadethanelerle, bunların eklentilerine, buralardaki eşyalarla, bunların üzerindeki yapılara, mezarlıklardaki tesislere, mezarların korunmasına yönelik yapıları yıkmak, bozmak ve kırmak" suçunu oluşturduğu gözetilmeden, mala zarar verme suçunun nitelendirilmesinde yanılgıya düşülerek 5237 sayılı TCK'nın 153/1. maddesi yerine aynı Kanunun 152/1-a maddesi uyarınca hüküm kurulması,