Yargıtay 6. Ceza Dairesi E.2021/6311 K.2022/1146

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Sanık hakkında iftirada bulunması için arasında herhangi bir neden ve husumet tespit edilemeyen mağdurun olayın hemen sonrası sıcağı sıcağına alınan beyanında; olay günü saat: 20.30 sıralarında mağdurun çöp dökmek için dışarı çıktığında, kapısının kilidi bozuk olduğu için kilitlenemeyen aracının içerisinde sanığın torpido gözünü koltuk üzerine boşalttığını görüp “ hırsız var” diyerek bağırması üzerine, sanığın araçtan hiçbir şey alamadan kaçtığı, mağdurun arkasından koşmasına rağmen yakalayamayıp 155 polis imdat hattını aradığı,

olay yerine gelen ekiplerin durumundan şüphelendikleri sanığı yakalayıp mağdura gösterdiklerinde, mağdurun sanığı 01.11.2014 günlü olay, yakalama ve üst arama tutanağı ile teşhis ettiği, mağdurun 25.02.2015 tarihli oturumda “... daha sonra polis tarafından bu şahıs yakalanmış bana gösterdiklerinde bu şahsın ... olduğunu teşhis ettim, bu şahsı ilçede önceden çarşıdan tanıyorum,

bu şahsın hırsızlık yaptığını duyuyordum bana göstermiş olduğunuz 01/11/2014 tarihli teşhis tutanağındaki imza bana aittir...“ şeklinde beyanı ile teşhisinde ısrarcı olduğu ve tutanak tanıkları olan polis memurlarının duruşmadaki beyanları birlikte değerlendirildiğinde, sanığın eyleminin TCK'nın 141/1, 143, 35. maddeleri kapsamındaki hırsızlığa teşebbüs suçunu oluşturduğu gözetilmeden, mağdurun 20.03.2015 oturumdaki sanığı suçtan kurtarmaya yönelik sonradan değiştirdiği beyanına dayanmak suretiyle kanıtların takdirinde yanılgıya düşülerek yerinde ve yeterli olmayan gerekçe ile sanık hakkında beraat kararı verilmesi,