Yargıtay 6. Ceza Dairesi E.2021/9272 K.2022/4198

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Suç tarihinin 11.11.2015 yerine, 20.11.2015 olarak yazılması mahallinde düzeltilmesi mümkün görülmüş ve sanığın eyleminin 5237 sayılı TCK’nın 142/2-h maddesi yanında ayrıca TCK’nın 142/2-d maddesindeki nitelikli hırsızlık suçunu da oluşturduğu ve böylelikle aynı eylemde gerçekleşen iki farklı nitelikli hal gözetilerek temel cezanın alt sınırdan ayrılmak suretiyle belirlenmesi gerektiğinin gözetilmemiş olması aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hâkimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Kovuşturma aşamasından 5271 sayılı Yasa'nın 150/3. maddesi uyarınca, sanığın haklarını korumak üzere zorunlu müdafiinin görevlendirilmesi nedeniyle, müdafiiye ödenen avukatlık ücretinin sanığa yargılama gideri olarak yükletilmesine karar verilmesi suretiyle Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin 6/3-c maddesindeki düzenlemeye aykırılık meydana getirilmesi;