Yargıtay 6. Ceza Dairesi E.2023/10054 K.2024/12331

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu,

aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü: Sanığın kovuşturma aşamasında olay tarihinde eşi olan katılanın, amcasına gitmek istediğini ancak kendisinin, çocuklarının hasta olması sebebiyle buna karşı çıktığını, katılanın gitmek için ısrar etmesi üzerine olayların gerçekleştiğini savunması ve bu durumun katılanın kovuşturma aşamasında beyanı ile de doğrulanması karşısında,

katılanın dışarı çıkmak istemesi konusunda ısrar etmesi ile sanığın eylemi arasında açık bir oransızlık bulunduğundan ve tepkide aşırılık olduğundan sanık hakkında hem yaralama hem de diğer suçlar açısından haksız tahrik hükümleri uygulanması gerektiği yönündeki tebliğnamedeki bozma isteyen düşünceye iştirak edilmemiştir.