Yargıtay 6. Ceza Dairesi E.2023/10168 K.2024/11707

Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu,

aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü: I- Sanık hakkında hakaret suçundan kurulan mahkumiyet hükmünün incelenmesinde.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, uyulan bozmaya, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre sanığın temyiz istemi yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA, II- Sanık hakkında tehdit suçundan kurulan mahkumiyet hükmünün incelenmesinde.

Sanık tarafından katılana gönderilen mesajın içeriği itibarıyla, gelecekte yapılacak kötülükten bahsetmediği, ölmüş anneye yönelik sarf edilen sözlerin hayat, vücut veya cinsel dokunulmazlığa yönelik bir saldırı niteliğinde bulunmadığından tehdit suçunun unsurlarının oluşmadığı, eylemin hakaret suçu kapsamında kaldığı gözetilmeden sanığın üzerine atılı tehdit suçundan beraati yerine mahkumiyetine karar verilmesi,