Yargıtay 6. Ceza Dairesi E.2023/10367 K.2024/11752

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu,

aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü: Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, uyulan bozmaya, karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre, suçun sanık tarafından işlendiğinin sabit olduğu, Ancak.

Sanık hakkında verilen hapis cezasının 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 58 inci maddesinin 6 ncı fıkrası gereğince mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine ve hükmün infazından sonra sanık hakkında denetimli serbestlik tedbirinin uygulanmasına, sanığın tekerrüre esas alınan mahkûmiyet kararında da hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanmasına karar verildiği anlaşıldığından,

ikinci kez mükerrir olması nedeniyle verilen cezanın infazı sırasında 5275 sayılı Yasa'nın 108/3. maddesinin nazara alınmasına ve şartla salıverilme hükümlerinden yararlandırılmamasına karar verildiği anlaşılmakla, tekerrrüre esas alınan ilamların 02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanun'un 253. maddesi ve maddeye eklenen fıkraya göre uzlaştırma kapsamında bulunduğu anlaşılmış olmakla, tekerrüre esas alınan yaralama ve konut dokunulmazlığını ihlal suçları yönünden uyarlama yargılaması yapılıp yapılmadığının araştırılarak,