Yargıtay 6. Ceza Dairesi E.2023/10460 K.2024/13580

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hâkimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak; Dosya kapsamına göre katılan ile sanık arasında 22.05.2013 tarihinde çıkan tartışmada, mahkemece temyize konu suç tarihinden sonra 09.06.2013 tarihinde gerçekleşen eylemin haksız tahrik kapsamında değerlendirilerek yanlış gerekçe ile karar verildiği anlaşılmakla; 22.05.2013 tarihinde gerçekleşen tehdit eylemi için olayın çıkış nedeni ve gelişimi üzerinde durularak ilk haksız hareketin hangi taraftan geldiğinin anlaşılamaması karşısında, sanık lehine 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 29 uncu maddesinde düzenlenen haksız tahrik hükmü uyarınca, indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet savcısı ile sanık müdafiinin temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname'ye uygun olarak BOZULMASINA,