Yargıtay 6. Ceza Dairesi E.2023/11063 K.2024/12884

Sanık hakkında 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 106/1-2. cümlesinde düzenlenen tehdit suçundan, Kütahya 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 05.07.2017 tarihli ve 2016/602 Esas, 2017/346 Karar sayılı kararı ile beraat kararı verildiği, katılan vekilinin istinaf başvurusu üzerine İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 9. Ceza Dairesinin 22.11.2017 tarihli ve 2017/3157 Esas, 2017/3201 Karar sayılı kararı ile istinaf başvurusunun esastan reddine karar verildiği, katılan vekilinin Bölge Adliye Mahkemesi kararına yönelik temyiz istemi üzerine,

Kütahya 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 31.10.2019 tarihli, 2016/602 Esas, 2017/346 Karar sayılı ek kararı ile temyiz talebinin reddine karar verildiği, iş bu ek karara karşı katılan vekilinin temyiz yoluna başvurması üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 01.11.2020 tarihli yazısına binaen, İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 9. Ceza Dairesinin 19.01.2021 tarihli ve 2017/3157 Esas, 2017/3201 Karar sayılı ek kararı ile 5271 sayılı Kanun'un 296/1. maddesi uyarınca katılan vekilinin temyiz talebinin reddine karar verildiği,

iş bu ek kararın katılan vekiline 25.01.2021 tarihinde usule uygun tebliğ edilmesine karşı yasal süre içerisinde yasa yoluna başvuruda bulunulmadığı anlaşılmakla yapılan incelemede;

Katılan vekilinin, Bölge Adliye Mahkemesi kararına yönelik temyiz istemi üzerine, Kütahya 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 31.10.2019 tarihli ve 2016/602 Esas, 2017/346 Karar sayılı ek kararının yok hükmünde olduğu, bu konuda karar vermeye yetkili İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 9. Ceza Dairesinin, 19.01.2021 tarihli ve 2017/3157 esas, 2017/3201 Karar sayılı ek kararının katılan vekiline tebliğ edilmesine rağmen katılan vekili temyiz başvurusunda bulunmadığından, dosyanın Tebliğname'ye aykırı olarak, oy birliğiyle incelenmeksizin İADESİNE,