Yargıtay 6. Ceza Dairesi E.2023/11807 K.2025/730

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

5271 sayılı Yasa'nın 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'', aynı Kanun'un 294. maddesinin ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır.

Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' ve aynı Kanun'un 301. maddesinin ''Yargıtay, yalnız temyiz başvurusunda belirtilen hususlar ile temyiz istemi usule ilişkin noksanlardan kaynaklanmışsa, temyiz başvurusunda bunu belirten olaylar hakkında incelemeler yapar.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek katılan vekilinin ''suçun unsurlarının oluştuğuna, sanığın beraatine karar verilmesinin hukuka aykırı olduğuna" ilişkin olduğu belirlenerek, yerinde görülmeyen temyiz istemlerinin anılan sebeplere yönelik yapılan incelemede;

Suç tarihinde aynı kargo şirketinde çalışan sanık ile katılan arasında meydana gelen tartışma esnasında sanığın, önce sinirlenerek masaya yumrukla vurduğu, ardından yakınında bulunan bir sandalyeyi havaya doğru kaldırıp katılana doğru hareketlendiği,

ancak katılanın ve o esnada işyerinde bulunan müşterilerin ikazı üzerine katılana vurmayarak sandalyeyi tekrar yerine koyduğu somut olayda, sanığın kendi iradesiyle katılana vurmaktan gönüllü olarak vazgeçtiği, dolayısıyla 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 36/1.maddesinde "Fail, suçun icra hareketlerinden gönüllü vazgeçer veya kendi çabalarıyla suçun tamamlanmasını veya neticenin gerçekleştirilmesini önlerse, teşebbüsten dolayı cezalandırılmaz;

fakat tamam olan kısım esasen bir suç oluşturduğu takdirde, sadece o suça ait ceza ile cezalandırılır..." şeklinde düzenlemede göz önünde bulundurularak sanığın sandalyeyi havaya doğru kaldırıp katılana doğru hareketlendiği ancak katılana vurmayarak sandalyeyi tekrar yerine koyduğu eyleminin bir bütün halinde silahla tehdit suçunu oluşturduğu halde, sanığın hareketlerinin tamamlanan kısmının suç oluşturmadığı kabul edilerek, 5237 sayılı Kanun'un 36/1. ve 5271 sayılı Yasa'nın 223/4-b maddeleri gereğince dava konusu eylem nedeniyle sanığa ceza verilmesine yer olmadığına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz istemi bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA,

5271 sayılı Yasa'nın 304/2. maddesi uyarına yeniden incelenmek ve hüküm verilmek üzere dosyanın Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 12. Ceza Dairesine, Yargıtay ilamının bir örneğinin ise Balıkesir 3. Asliye Ceza Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına tevdiine,