Yargıtay 6. Ceza Dairesi E.2023/12571 K.2025/1651

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu,

aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü: Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde, usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir. Ancak.

Sanığın aşamalardaki beyanlarında, annesi ile beraber yaşayan mağdurun, sanığın annesi hakkında "bunun annesini evden atacağım, leş oldu, annesini aldı aldı, almazsa bir yıl içinde evden atacağım" dediğini tanık ...'dan duyduğunu, akabinde annesinin kendisini arayarak mağdurun telefonla aradığını ve sanıktan bahisle "senin paranla tefecilik yapıyor" diyerek hakaret ettiğini ve bağırıp çağırdığını söylediğini ve eylemi bu sözlerin meydana getirdiği öfke ile gerçekleştirdiğini beyan ettiği, mağdur soruşturma aşamasında verdiği 22.12.2014 tarihli ifadesinde bahsedildiği şekilde sanığın annesi olan ve beraber yaşadığı tanık Kadriye'yi aradığını,

"oğlun çalışmıyor ...