Yargıtay 6. Ceza Dairesi E.2023/12855 K.2025/2305

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu,

aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü: Mağdurun olay akabinde şikayetçi olmadığı, mağdur için rapor alınamadığı, sanığın tartışma esnasında mağduru hafif şekilde itelediğini ifade etmiş ise de mağduru uzaklaştırmak amacında olduğu bu eylemin yaralama suçunu oluşturmayacağı, sanığın isnat olunan suçları işlediğine dair mahkumiyetine yeterli, her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı, olayda şüphenin söz konusu olduğu,

şüpheden sanığın yararlanması gerekeceği şeklindeki genel ceza hukuku ilkeside gözetilerek tehdit ve yaralama suçlarından beraati yerine sanık hakkında yazılı şekilde mahkumiyet hükümleri kurulması, hukuka aykırı bulunmuştur .