Yargıtay 6. Ceza Dairesi E.2023/16675 K.2024/1249

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü: Sanığın yokluğunda verilen 07.04.2014 tarihli mahkûmiyet kararının yakalama kararı ile savunmasının alındığı sırada bildirdiği adrese tebliğe çıkarıldığı, ancak taşındığından bahisle tebligat evrakının iade edildiği, bunun üzerine kararın 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 21. maddesinde belirtilen usule göre tebliğ edilmesi gerekirken, anılan Kanun’un 35. maddesine göre yapılan tebliğ işleminin usulüne uygun olmadığının anlaşılması karşısında;

sanığın, Mahkemenin 06.11.2019 tarihli aynen infaza ilişkin ek kararının tebliği ile asıl kararı öğrenmesi üzerine 27.11.2019 tarihinde verdiği itiraz dilekçesinin, kabul edilebilir bir başvuruda kanun yolunun veya merciin belirlenmesinde yanılma, başvuranın haklarını ortadan kaldırmayacağından temyiz dilekçesi niteliğinde ve süresinde olduğunun kabulü gerektiğinden, 07.04.2014 tarihli karardan sonra verilen ek kararların hukuken geçersiz olduğu belirlenerek, 07.04.2014 tarihli asıl karara yönelik yapılan temyiz isteminin incelemesinde.

Sanığa atılı 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 106 ncı maddesinin birinci fıkrasının birinci cümlesinde tanımlanan tehdit suçunun ve aynı Kanun'un 86 ncı maddesinin ikinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (a) bendinde tanımlanan kasten yaralama suçunun gerektirdiği cezanın türü ve üst sınırına göre; aynı Yasa'nın 66/1-e ve 67/2-d maddelerinde öngörülen 8 yıllık asli dava zamanaşımının, karar tarihinden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,