Yargıtay 6. Ceza Dairesi E.2023/17107 K.2024/11750

Sanıklar hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi uyarınca temyiz istemlerinin süresinde olduğu,

1412 sayılı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü: Sanık ...'ın 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 149/1-c, 109/1-3-b maddesi, sanık ...'in aynı Kanun'un 149/1-c, 58.maddeleri gereğince yargılanmaları istemi ile kamu davasının açıldığı, sanıklar ... ve ...'in bozmadan önce müdafii huzurunda üzerlerine atılı suçlardan savunmalarının alındığı, bu sebeple yakalama ile bozmaya karşı diyeceklerinin sorulduğu duruşmada müdafii bulunmaksızın savunmasının alınabileceği anlaşıldığından;

hükümlerin Yargıtay 6. Ceza Dairesi'nin 2018/5744 sayılı ilâmı ile aleyhe bozulması üzerine sanıklar ... ile ...'in yakalama ile alınan savunmalarında müdafii hazır edilmeksizin 5271 sayılı Kanun'un 196. maddeye aykırı olarak savunma hakkının kısıtlanması sebebiyle bozulması yönündeki Tebliğname görüşüne iştirak edilmemiştir.

Sanıkların eylemlerinin diğer sanık ...'in işyerinde devam ettiğinin kabulü karşısında sanıkların ayrıca 5237 sayılı Kanun'un 149/1-d maddesi gereğince de cezalandırılmaları gerektiğinin gözetilmemesi aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.