Yargıtay 6. Ceza Dairesi E.2023/17865 K.2025/4877

Yapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkında kurulan hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz istemlerinin süresinde olduğu, temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKİ SÜREÇ

A. İlk Derece Sanık hakkında Mersin 10. Ağır Ceza Mahkemesi'nin 09.06.2021 tarihli ve 2021/114 Esas, 2021/211 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142/1-e, 35; 86/2, 86/3-e, 35; 106/2-a maddeleri uyarınca sırasıyla 2 yıl 7 ay 15 gün. 4 ay 15 gün ve 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir. B. İstinaf Adana Bölge Adliye Mahkemesi

7. Ceza Dairesi'nin 27.04.2022 tarihli ve 2022/1115 Esas, 2022/948 Karar sayılı kararı ile sanık ve müdafiinin istinaf talebinin kabulü ile, hükümlerin kaldırılarak sanığın 5237 sayılı Kanun'un 149/1-a, 35. maddeleri uyarınca 5 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 283/1. maddesine göre sanığın kazanılmış hakkının korunarak cezanın 2 yıl 18 ay olarak infazına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri Sanık ve müdafiinin temyiz istemleri, eylemin sabit olmadığına, sanıkla mağdur arasında husumet bulunduğuna ve bu nedenle mağdurun sanığa iftira attığına, şüpheden sanık yararlanır ilkesi uyarınca beraat kararı verilmesi gerektiğine ilişkindir. B.

Değerlendirme ve Gerekçe Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir. Ancak.

Mağdurun olay günü sahibi olduğu inşaatta sesler duyması üzerine 2.kata çıkıp sanığı gördüğü, sanığın döşeli kabloları kesmekte olduğu sırada mağdur tarafından yakalandığı, bu arada aralarında çıkan arbede sırasında sanığın kaçmak maksadıyla ele geçirilemeyen bıçağı mağdura doğru 2-3 kez sallayarak mağduru yaralamaya çalıştığı, akabinde sanığın kaçarken elinde bıçak olduğu halde mağdura " seni bıçaklamaya geleceğim bu burada kalmayacak, seni öldürmeye geleceğim diye " tehditte bulunduğu olayda, sanığın kaçarken üzerinde herhangi bir eşya bulunmadığı anlaşılmakla,

mağdura yönelik cebir ve tehdidinin bir malı almaya yahut bir malın kendisindne alınmasını önlemeye yönelik olmadığı, sanığın olay yerinden kaçmak maksadıyla mağdura cebir ve tehditte bulunduğu, bu suretle eyleminin 5237 sayılı Kanun'un 142/1-e, 35; 86/2, 86/3-e, 35; 106/2-a maddelerinde yazılı hırsızlığa teşebbüs, kasten yaralamaya teşebbüs ve silahla tehdit suçlarını oluşturduğu gözetilmeksizin, hatalı değerlendirme ile yazılı şekilde nitelikli yağmaya teşebbüs suçundan mahkumiyet hükmü kurulması hukuka aykırı bulunmuştur.

III. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle sanık ve müdafiinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden Adana Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin kararının 5271 sayılı Kanun’un 302/2. maddesi gereği Tebliğname’ye uygun olarak oy birliğiyle BOZULMASINA, Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/2. maddesi uyarınca Adana Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Mersin