Karar Özeti
6. Ceza Dairesi 2023/19611 E. , 2025/5152 K. "İçtihat Metni" MAHKEMESİ :Ceza Dairesi SAYISI : 2022/3372 E., 2023/1608 K. SUÇ : Gece vakti yağma, kasten yaralama HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Ret, onama Yapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkında nitelikli yağma suçundan kurulan hükm
Karar Detayı
6. Ceza Dairesi 2023/19611 E. , 2025/5152 K. "İçtihat Metni" MAHKEMESİ :Ceza Dairesi SAYISI : 2022/3372 E., 2023/1608 K. SUÇ : Gece vakti yağma, kasten yaralama HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Ret, onama Yapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkında nitelikli yağma suçundan kurulan hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü: Sanık hakkında kasten yaralama suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik istinaf başvurusunun esastan reddine dair hükmün kesin nitelikte olduğundan temyizi kabil olmadığı anlaşılmıştır. I. HUKUKİ SÜREÇ A. İlk Derece İzmir 7. Ağır Ceza Mahkemesinin, 08.09.2022 tarihli ve 2020/259 Esas, 2022/287 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında katılan nitelikli yağma suçundan, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 149/1-h, 62 ve 53. maddeleri uyarınca 8 yıl 4 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve güvenlik tedbirlerinin uygulanmasına, sanık hakkında kasten yaralama suçundan 5271 sayılı Kanunu'nun 86/1, 87/3, 62 ve 53. maddeleri uyarınca 10 ay 25 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve güvenlik tedbirlerinin uygulanmasına karar verilmiştir. B. İstinaf İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 21. Ceza Dairesinin, 03.04.2023 tarihli, 2022/3372 Esas ve 2023/1608 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kasten yaralama suçundan ilk derece mahkemesince kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik istinaf başvurusunun esastan reddine, sanık hakkında nitelikli yağma suçundan İlk Derece Mahkemesince kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik sanık müdafinin istinaf başvurusunun kısmen kabulü ile, 5237 sayılı Kanunu'nun 149/1-h maddesinin uygulandığı kısımdan sonra gelmek üzere "Sanığın eylemi teşebbüs aşamasında kaldığından Türk Ceza Kanunu'nun 35/2 maddesi gereğince suçun işleniş şekli ve teşebbüsün ulaştığı aşamaya göre cezasından takdiren 1/2 oranında indirim yapılarak 5 yıl hapis cezasıyla cezalandırılmasına'' cümlesinin eklenmesine, 5237 sayılı Kanunu'nun 62/1. maddesinin uygulanmasına ilişkin fıkradan "8 yıl 4 ay" ibaresi çıkartılarak yerine "4 yıl 2 ay" ibaresinin yazılmasına ve sanık hakkındaki sonuç cezanın 4 yıl 2 ay hapis olarak belirlenmesine, şeklinde düzeltilerek istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun'un 280/1-a maddesi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir. II. TEMYİZ A. Temyiz Sebepleri Sanık Müdafii Temyiz İstemi Müvekkilinin yağma ve kasten yaralama suçunu işlediğine dair müştekinin soyut beyanı dışında hiçbir somut delil bulunmadığı, müştekinin şikayetten vazgeçmesine dair beyanının dikkate alınmadığı, olay yerinde bulunan ve sanık ile müştekiye 6 -7 metre mesafede bulunan tanığın vurma ve yağmaya teşebbüs eylemlerini duymamasının mümkün olamayacağı, sanığın suç işleme kastının bulunmadığı, suçun manevi unsurları itibariyle de oluşmadığı, sanığın beraatine karar verilmesi gerektiğine ilişkindir B. Değerlendirme ve Gerekçe Sanık hakkında yağma suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz istemlerinin incelenmesi sonucunda; Yargılama sürecindeki işlemlerin usul ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği, 5237 sayılı Kanun'un cezanın belirlenmesi başlıklı 61/1. maddesinde belirtilen kriterler ile aynı Kanun'un 3/1. maddesinde ifade edilen cezada orantılılık ilkesi nazara alındığında temel cezanın alt sınırdan belirlenmesinin isabetli olduğu anlaşıldığından, sanık müdafinin temyiz istemleri yerinde görülmemiş, Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararda hukuka aykırılık bulunmamıştır. III. KARAR A.Sanık Hakkında Kasten Yaralama Suçundan Kurulan Mahkumiyet Hükmüne Yönelik Temyiz İstemi Yönünden İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 21. Ceza Dairesinin, 03.04.2023 tarihli, 2022/3372 Esas ve 2023/1608 Karar sayılı kararının sanık müdafii tarafından kasten yaralama suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü: Kasten yaralama suçundan kurulan mahkumiyet hükmü yönünden; 5271 sayılı Kanun'un 286 ncı maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendinde yer verilen; “İlk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adlî para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararları”nın temyiz incelemesine tabi olmadığına ilişkin düzenlemesi ile incelemeye konu suçun, aynı Kanun’un 286 ncı maddesinin üçüncü fıkrası kapsamında da bulunmadığı dikkate alındığında, sanık müdafinin temyiz isteminin, 5271 sayılı Kanun’un 298 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİNE, B. Sanık Hakkında Nitelikli Yağma Suçundan Kurulan Beraat Hükmüne Yönelik Temyiz İstemi Yönünden Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle, İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 21. Ceza Dairesinin, kararında, sanık müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289/1. maddesi ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden, 5271 sayılı Kanun’un 302/1. maddesi uyarınca, Tebliğname’ye uygun olarak oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ ile HÜKMÜN ONANMASINA, Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1 maddesi uyarınca İzmir 7. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 21. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına tevdiine,12.05.2025 tarihinde karar verildi.