Yargıtay 6. Ceza Dairesi E.2023/20843 K.2024/3794

Her ne kadar ilk derece mahkemesinin mağdura yönelik müsnet suçtan dolayı sanık hakkında tayin ettiği 2 yıl 1 ay hapis cezasının miktarı itibarıyla temyize tabi olmadığı şeklinde tebliğnamede görüş bulunmakta ise de, adı geçen mağdurla ilgili sanık hakkında Mudanya 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 10.09.2020 tarih, 2019/483 Esas, 2020/570 Karar sayılı, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 106/1-1. cümle maddesine göre cezalandırılmasına karar verilen kararının istinaf incelemesini yapan Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesinin 14.04.2022 tarih, 2021/596 Esas, 2022/1269 Karar sayılı ilamı ile.

"Suç tarihinde katılan sanık ...'ın, elinde sopa bulunan Nazife Çetin ile birlikte ...'i öldürmekle, çocuklarını göstermemekle ve dağa kaldırmakla tehdit ettikleri, mahkemenin kabulünün de bu yönde olduğu halde sanığın ek savunması alındıktan sonra 5237 Sayılı TCK'nın 106/2-a.c maddesi uyarınca birden fazla kişi ile birlikte silahla tehdit suçundan mahkumiyetine karar verilmesi gerekirken, yasal gerekçesi gösterilmeden 5237 Sayılı TCK'nın 106/1-1.

Cümle maddesine göre cezalandırılmasına karar verilerek eksik ceza tayin edilmesi," Nedeni ile bozulmasından sonra anılan karara direnme yetkisi bulunmayan ve kanunen uyma zorunluluğu bulunan ilk derece mahkemesince verilen 2 yıl 1 ay hapis cezasına ilişkin mahkûmiyet hükmünün aslında Bölge Adliye Mahkemesince verilmiş bir karar olarak kabulünde zorunluluk bulunduğu, esas olarak Bölge Adliye Mahkemesince bu hususta bozma kararı verilemeyeceği, bu tür kararların istinaf başvurusu üzerine Bölge Adliye Mahkemesince verilmesi gereken kararlardan olduğu,

bu şekilde verilen kararların ilk derece mahkemesi kararı niteliğinde bulunduğunun kabulü halinde esasen tarafların var olan temyiz haklarının ellerinden alınmış olacağının anlaşılması karşısında, mahkemece bozmaya uyularak yapılan yargılama neticesinde kurulan yeni mahkûmiyet hükmünün temyizi kabil olduğu kabul edilerek gereği görüşüldü: 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 288 inci maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır.

Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'' ve aynı Kanun'un 294 üncü maddesinin ise; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır.

Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek sanık müdafinin temyiz sebebinin tehdit eyleminin mevcut olmadığına, sanığın beraat etmesi gerektiğine yönelik olduğu belirlenerek anılan sebeplere yönelik yapılan incelemede.

Sanığın kavga sırasında mağdura hitaben "seni öldüreceğim sana bir daha çocuk yok çocuklarını göremeyeceksin, seni dağa kaldıracağım, orospunun alası yapacağım" diyerek tehdit ettiği, mağduru temyiz dışı sanık ile darp ettikleri sırada söylenen sanığın tehdit içeren sözlerinin yaralama eyleminin irade açıklaması niteliğinde olduğu, eylemin bir bütün halinde kasten yaralama suçunu oluşturduğu gözetilmeden, tehdit suçundan 5271 sayılı Kanun'un 223/2-c maddesi gereğince atılı suçtan beraati yerine mahkûmiyetine karar verilmesi,