Yargıtay 6. Ceza Dairesi E.2023/3367 K.2023/12907

A.Sanık hakkında hakaret suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesinde; sanık hakkında hükmolunan doğrudan adli para cezasının türü ve miktarı gözetildiğinde, 14.04.2011 tarihinde yürürlüğe giren 31.03.2011 tarihli ve 6217 sayılı Kanun’un 26 ncı maddesi ile 5320 sayılı Kanun’a eklenen geçici 2 nci maddesi uyarınca hükümlerin kesin nitelikte bulunduğu anlaşılmakla, sanığın temyiz isteğinin karar tarihi itibarıyla 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesinin birinci fıkrası ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemesi Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 317 nci maddesi gereğince reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

B. Sanık hakkında tehdit suçundan kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Mudurnu Asliye Ceza Mahkemesinin, 11.11.2015 tarihli ve 2012/107 Esas, 2015/279 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında tehdit suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 106 ncı maddesinin birinci fıkrasının birinci cümlesi, 50 nci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi, 52 nci maddesinin ikinci ve dördüncü fıkrası uyarınca 3.600,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık Vekilinin Temyiz Sebepleri 1.Tanık M. U.'ın beyanlarının hükme esas alınamayacağına, 2. Sanık hakkında lehe olan hükümlerin uygulanamadığına, 3. Vesaire, İlişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1.Sanık ... ile mağdur ...'in komşu oldukları, aralarında husumet olduğu, tanık İ.B'nin mağdurun evinde çay içerlerken sanığın, mağdurun evinin önüne geldiği ve alenen mağdura "orospu karı, kahpe karı" şeklinde hakaretler ettiği, aynı zamanda mağdura karşı "evini yakacağım, köyünü yakacağım" şeklinde tehditlerde bulunduğu tespit edilmiştir.

2.Sanık, aşamalarda atılı suçu inkar etmiştir.

3.Tanık M.U ise; soruşturma aşamasında tehdit hakaret duymadığını söylemiştir. Kovuşturma aşamasında ise, "otururken dışarıdan gürültüler geldi. Pencereden, perdenin arkasından baktığımızda aşağıda sanık ve eşi ...'i gördük. Sanık, mağdura hitaben "orospu karı, amına koduğumun, evini yakacağım " dediğini beyan etmiştir. Sonraki celselerde ise çelişki sorulmuş ve soruşturma aşamasında barışırlar diye duymadım dediğini fakat Allah'tan korktuğu için doğruyu söylediğini beyan etmiştir.

IV. GEREKÇE

Sanık ile mağdur arasında husumet olması, tanık M.Ç'ın samimi beyanları karşısında hükümde ileri sürülen temyiz sebebi yönünden hukuka aykırılık bulunmamıştır.

Ancak;

Hükümden sonra 02.12.2016 tarihinde 29906 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanunun 34 üncü maddesi ile değişik 5271 sayılı Kanun'un 253 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendine eklenen alt bendler arasında yer alan ve 5237 sayılı Kanun' un 106 ncı maddesinin birinci fıkrasında tanımı yapılan tehdit suçunun da uzlaşma kapsamına alındığının anlaşılması karşısında.

5237 sayılı Kanun' un 7 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca; ''Suçun işlendiği zaman yürürlükte bulunan kanun ile sonradan yürürlüğe giren kanunların hükümleri farklı ise, failin lehine olan kanun uygulanır ve infaz olunur.'' hükmü de gözetilerek 6763 sayılı Kanunun 35 nci maddesi ile değişik 5271 sayılı Kanun' un 254 üncü maddesi uyarınca aynı Kanunun 253 üncü maddesinde belirtilen esas ve usûle göre uzlaştırma işlemleri yerine getirildikten sonra sonucuna göre sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirme yapılması zorunluluğu sebebiyle hukuka aykırılık görülmüştür.

V. KARAR

A. Sanık Hakkında Hakaret Suçuna Yönelik Temyiz İsteminin İncelenmesinde; 14.04.2011 tarihinde yayınlanarak yürürlüğe giren 6217 sayılı Kanun'un 26. maddesi ile 5320 sayılı Kanuna eklenen ek 2. madde uyarınca doğrudan verilen 3.000,00 TL'ye kadar olan adli para cezalarından ibaret mahkûmiyet hükümleri kesin olup, sanık hakkında hakaret suçundan dolayı tayin edilen adli para cezasına ilişkin hükmün cezanın türü ve miktarı itibariyle temyizi mümkün bulunmadığından, 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi aracılığı ile 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 317. maddesi gereğince sanık müdafiinin temyiz isteminin tebliğnameye uygun olarak oy birliğiyle REDDİNE,

B.Sanık Hakkında Tehdit Suçuna Yönelik Temyiz İsteminin İncelenmesinde; Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Mudurnu Asliye Ceza Mahkemesinin, 11.11.2015 tarihli ve 2012/107 Esas, 2015/379 Karar sayılı kararına yönelik sanık müdafiinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına tevdiine,