Yargıtay 6. Ceza Dairesi E.2023/3574 K.2023/14015

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü: 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 232 nci maddesi; yaralama, tehdit ve hakaret gibi Kanun'un başka maddelerinde açıkça suç olarak düzenlenmiş eylemler dışında kalan ve failin aynı konutta birlikte yaşadığı kişilere karşı gerçekleştirdiği, çıplak gezdirme, aç bırakma, sürekli alay etme, korkutma vb. eylemleri kötü muamele suçu olarak düzenleyip yaptırıma bağlamaktadır.

Sanık hakkında tehdit, hakaret ve kötü muamele suçlarından cezalandırılması talebi ile her ne kadar kamu davaları açılmış ise de, Mahkemenin gerekçesinde ileri sürülen tehdit ve hakaretler açısından katılanın tarih bildiremediği, tehdit ve hakaret sözlerinin tam olarak ne olduğu konusunda netlik bulunmadığı,

sanığın genel olarak eylemlerinin kötü muamele olarak kabul edilip sanığın ayrıca hakaret ve tehdit suçları işlediği yönünde cezalandırılmasına yeterli her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil elde edilemediği bu itibarla da yüklenen suçun sanık tarafından işlendiğinin sabit olmaması nedeniyle hakaret ve tehdit suçlarından sanığın beraatine, sanığın katılana ve mağdurlara yönelik süreklilik arzedecek şekilde, dövme,

hakaret ve tehdit şeklinde gerçekleşen fiziki ve psikolojik yönde etki bırakacak tarzda eylemlerde bulunarak kötü muamele suçunu işlemiş olduğu kabul edilerek bu suçtan da mahkûmiyetine karar verildiği belirtilmiş ise de, tehdit ve hakaret suçlarının, kötü muamele suçunun unsurları olarak kabul edilemeyeceği, tehdit ve hakaret suçlarının sübut bulduğu konusunda deliller var ise bu suçlardan cezalandırılması gerektiği gözetilmeden eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,