Yargıtay 6. Ceza Dairesi E.2023/3610 K.2023/14396

Sanıklar hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Anamur 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 16.02.2016 tarihli ve 2015/497 Esas, 2016/174 Karar sayılı kararı ile sanıklar hakkında tehdit ve hakaret suçlarından, 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca ayrı ayrı beraat kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılanın Temyiz İsteği Mahkûmiyet kararı verilmesi gerektiğine, vesaire ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Katılan ... ile sanıklar ..., ... ve ...'in Bozdoğan Mahallesi Pullu Mevkiinde bulunan tarlada müşterek varis oldukları ve aralarında su meselesi nedeniyle devamlı tartışmalar yaşandığı,12.05.2015 tarihinde katılan bahçede çalışırken sanık ...'ın katılana hitaben "sen avrat olmazsın, hırsızsın, avrat olsan kocana sahip olursun" şeklinde sözlerle alenen hakarette bulunduğu, daha sonra olay yerine katılanın kayınvalidesi sanık ...'in gelerek katılana hitaben "orospu sen geldin uğursuzsun, avrat olsan kocanı kovmazsın, çocuklarına sahip çıkmadın, bu bahçeden çık " şeklinde sözlerle alenen hakarette bulunduğu,

daha sonra sanık ...'nın eşi olan sanık ... gelerek katılana hitaben "bu kuyu bizim asla sana vermeyiz, ne geldiyse senin pisliğinden geldi, kolunu kırarım" şeklinde sözlerle tehditte bulunduğu, sanıkların sözlerine katılanın kızı D.Ç. ve oğlu T.Ç.'nin tanık oldukları ve katılanın iddialarını doğruladıkları, ayrıca dosyada mevcut CD çözüm tutanaklarında sanıkların katılana tehdit ve hakarette bulundukları tespit edilerek kamu davası açılmıştır.

2. Yasal düzenlemeler karşısında, "yalnızca hukuka ve yöntemine uygun biçimde kaydedilmesi durumunda kişilerin ses ve görüntü kayıtlarının delil niteliği bulunacak, buna karşın bir kişinin yaptığı görüşmenin gizlice kaydedilmesi hukuka aykırı olduğundan, delil olarak değerlendirilmesi olanaklı bulunmayacaktır" denildiği, anılan Yargıtay kararı ışığında tanık D.Ç. tarafından kayda alınan ses kayıtlarının delil olarak kabul edilemeyeceği, sanıkların atılı suçu işledikleri hususunda katılan ve çocukları olduğu için tarafsız olamayacakları kabul edilen D.Ç ve T.Ç. beyanı dışında herhangi bir delilin bulunmadığı,

her ne kadar sanıklar ..., ... hakkında katılan ...'e karşı hakaret suçundan, sanık ... hakkında katılan ...'e karşı tehdit suçundan cezalandırılması talebiyle mahkememize kamu davası açılmış ise de, sanıkların atılı suçu işlediğine dair her türlü şüpheden uzak, somut, yeterli ve inandırıcı delil elde edilemediğinden ilk derece mahkemesince sanıkların atılı suçtan 5271 sayılı Yasa'nın 223/2-e maddesi gereğince ayrı ayrı beraatlerine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, katılanın yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Anamur 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 16.02.2016 tarihli ve 2015/497 Esas, 2016/174 Karar sayılı kararında katılan tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden katılanın temyiz sebeplerinin reddiyle hükümlerin, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,