Yargıtay 6. Ceza Dairesi E.2023/747 K.2024/10849

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Olay tarihinde suça sürüklenen çocuk ve temyiz dışı arkadaşının telefonla konuşan mağdurun yanına gelerek, konuşmak için telefonunu istedikleri, mağdurun telefonu verdiği, suça sürüklenen çocuk ...'nın telefonu diğer temyiz dışı arkadaşı ...'e verdiği, ...'in telefonla bir süre konuştuktan sonra, telefon ile birlikte yürümeye başladığı, mağdurun suça sürüklenen çocuk ve arkadaşının yanına gidip telefonunu istediğinde ...'in mağduru iterek "elimizden bir kaza çıkacak, bas git" dediği, bunun üzerine mağdurun çevrede gördüğü birini yanına çağırarak o şahsa, suça sürüklenen çocuk ve arkadaşının cep telefonunu vermediklerini söylediği,

mağdurun ısrarı üzerine suça sürüklenen çocuk ve arkadaşının "gel istersen üzerimizi ara.'' dedikleri, bunun üzerine arka tarafta oturan tanımadıkları bir şahsın tarafların yanlarına gelerek mağdura hitaben ''Senin görmediğin bir anda telefonu küçük bir çocuğa verdiler, o çocuk da koşarak uzaklaştı.'' dediği, bunun üzerine çevredekilerin polisi aradıkları, suça sürüklenen çocuk ve arkadaşının polislerle karakola gittiklerinde telefonun aynı suçtan beraat kararı verilen suça sürüklenen çocuk ...'nın kardeşi ...'de olduğunu ifade ettikleri ve polisin ...'i araması üzerine,

...'in suça konu telefonu polis memurlarına getirdiğinin mahkemece kabul edilmesi karşında; suça sürüklenen çocuk ve arkadaşının beyanları sonucunda telefona ulaşılması sebebiyle etkin pişmanlık koşullarının oluştuğu anlaşılmakla beraber, mağdurun telefon teslim edildiğinde sim kartının olmadığını ve bundan dolayı 75,00 TL zararının olduğunu beyan etmesi karşısında, oluşan kısmi iade nedeniyle, mağdurdan kısmi iadeye muvafakat edip etmediği sorularak sonucuna göre, etkin pişmanlık hükümlerinin uygulama olanağının tartışılması gerektiğinin düşünülmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafinin temyiz istemi bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün 5271 sayılı Kanun'un 302/2 nci maddesi uyarınca Tebliğname'ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

5271 sayılı Yasa'nın 304/2-a maddesi gereğince dosyanın gereğinin ifası için Gaziantep Çocuk Ağır Ceza Mahkemesine, kararın bir örneğinin ise Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına tevdiine,