Yargıtay 6. Ceza Dairesi E.2023/7994 K.2024/4420

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü: I. Sanıklardan Hacı ... Hakkında Basit Yaralama ve Mala Zarar Verme; ...

Hakkında, Silahla Basit Yaralama ve Mala Zarar Verme Suçlarından Verilen Mahkûmiyet Kararlarına Yönelik Temyiz İstemlerinin İncelenmesinde: 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 86 ncı maddenin ikinci fıkrası ve üçüncü fıkrasının (e) bendi, 151 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca belirlenecek cezalarının türü ve miktarlarına göre, sanıklar hakkında hükmolunan adli para cezalarının tür ve miktarı,

14.04.2011 tarihinde yürürlüğe giren 31.03.2011 tarihli ve 6217 sayılı Kanun'un 26. maddesiyle 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakındaki Kanun'a eklenen geçici 2. madde uyarınca kesin nitelikte bulunduğundan, sanıkların temyiz taleplerinin 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 317. maddesi uyarınca Tebliğname'ye uygun olarak oybirliği ile REDDİNE, II. Sanık ...

Hakkında Hakaret Suçundan Verilen Ceza Verilmesine Yer Olmadığına, Sanıklar ..., ... ile ... Haklarında Tehdit Suçlarından Verilen Mahkûmiyet Kararlarına Yönelik Temyiz İstemlerinin İncelenmesinde. 5237 sayılı Kanun’un 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi gereği 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin öngörüldüğü anlaşılmıştır.

Ceza verilmesine yer olmadığı kararı yönünden zamanaşımı süresini kesen son usuli işlem olan 06.11.2015 tarihli ilk sorgudan itibaren, mahkûmiyet kararları yönünden, 5237 sayılı Kanun’un 67 nci maddesinin ikinci fıkrasının (d) bendi uyarınca zamanaşımı süresini kesen son işlemin 23.03.2016 tarihli mahkûmiyet kararı olduğu ve bu tarihten itibaren;

temyiz incelemesi tarihine kadar 8 yıllık olağan zamanaşımı sürelerinin gerçekleşmiş olduğu anlaşılmakla, Konya 14. Asliye Ceza Mahkemesinin, 23.03.2016 tarihli ve 2015/992 Esas, 2016/330 Karar sayılı kararına yönelik sanıkların temyiz istemleri yerinde görüldüğünden hükümlerin, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesinin birinci fıkrası gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesinin birinci fıkrasının (1) numaralı bendinin verdiği yetkiye dayanılarak sanıklar hakkındaki kamu davalarının 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası gereği gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle,