Yargıtay 6. Ceza Dairesi E.2023/8031 K.2024/6280

Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği kararı temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu,

aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü: Sanığın eyleminin, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 106/2-a maddesine uyan silahla tehdit ve 170/1-c maddesinde düzenlenen genel güvenliğin kasten tehlikeye sokulması suçlarını oluşturduğu ancak, aynı Kanun'un 44. maddesi uyarınca sadece daha ağır cezayı gerektiren silahla tehdit suçundan hüküm kurulması gerektiği gözetilmeden,

yerinde olmayan gerekçe ve kanuni olmayan hukuki nitelendirme ile 5237 sayılı Kanun'un 170/1-c maddesindeki genel güvenliğin kasten tehlikeye sokulması suçundan da mahkûmiyet kararı verilmesi hukuka aykırı bulunmuştur.