Yargıtay 6. Ceza Dairesi E.2023/8794 K.2024/9999

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu,

aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü: Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre, suçun sanık tarafından işlendiğini kabul ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından diğer temyiz nedenleri de yerinde görülmemiştir. Ancak.

Sanık hakkında bozma öncesi Çameli Asliye Ceza Mahkemesi 02.04.2014 tarihli ve 2013/73 Esas, 2014/31 Karar sayılı kararı ile kurulan mahkûmiyet hükmünde mükerrir olduğu kabul edildiği ancak tekerrüre dayanak kararın gösterilmediği ve sanığın ikinci kez mükerrir olduğu hususunun belirtilmediği, sözkonusu mahkûmiyet hükmünün de, sanık tarafından temyiz edildiği dikkate alındığında, 1412 sayılı Kanun'un 326/son maddesi gereğince cezanın aleyhe değiştirilmeyeceği gözetilmeden bozma sonrası kurulan mahkûmiyet hükmünde sanığın ikinci kez mükerrir olduğuna karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz isteği bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı Kanun'un 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak,