Yargıtay 6. Ceza Dairesi E.2023/9765 K.2023/10504

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260/1 inci maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu,

7035 sayılı Bölge Adliye ve Bölge İdare Mahkemelerinin İşleyişinde Ortaya Çıkan Sorunların Giderilmesi Amacıyla Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 21 inci maddesi uyarınca temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Şirvan Cumhuriyet Başsavcılığının, 10.11.2019 tarihli ve 2009/82 Esas sayılı iddianamesi ile sanık hakkında mağdurlar ..., ..., ..., ..., Kenan ve ...'a yönelik tehdit suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun)106 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca; kasten yaralama suçundan 86 ncı maddesinin ikinci fıkrası ile üçüncü fıkrasının (a) bendi uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

2. Şirvan Asliye Ceza Mahkemesinin, 24.06.2010 tarihli ve 2009/27 Esas, 2010/19 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında mağdurlar ..., ..., ...,..., ... ve ...'a yönelik tehdit suçundan 5237 sayılı Kanun'un 106 ncı maddesi ve 62 nci maddesi uyarınca 5 ay hapis cezası ile cezaladırılmasına; mağdurlar ..., ..., ...,..., ...'a yönelik kasten yaralama suçundan 86 ncı maddesinin ikinci fıkrası ile üçüncü fıkrasının (a) bendi ve 62 nci maddesi uyarınca 5 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ilişkin hükümlerin 5237 sayılı Kanun'un 231 inci maddesi uyarınca açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği,

kararın 08.09.2010 tarihinde kesinleştiği anlaşılmıştır. 3. ...

Sulh Ceza Mahkemesinin, 14.05.2014 tarihli ve 2014/111 Esas, 2014/334 Karar sayılı kararı ile dava dosyasından yapılan ihbar üzerine sanığın deneme süresi içerisinde hakaret ve kasten yaralama suçunu işlediği işlediği anlaşılıp Şirvan Asliye Ceza Mahkemesinin, 10.07.2014 tarihli ve 2014/43 Esas, 2014/51 Karar sayılı kararı ile dava dosyasının yeninden ele alınarak sanık hakkında açıklanması geri bırakılan hükmün açıklanarak 5237 sayılı Kanun'un 106 ncı maddesi, 62 ve 53 üncü maddeleri uyarınca 5 ay hapis cezası ile cezaladırılmasına;

mağdurlar Mirza, Tahir, ..., Sabri, Kenan'a yönelik kasten yaralama suçundan 86 ncı maddesinin ikinci fıkrası ile üçüncü fıkrasının (a) bendi ve 62 nci maddesi uyarınca 5 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir. 4. Şirvan Asliye Ceza Mahkemesinin, 10.07.2014 tarihli ve 2014/43 Esas, 2014/51 Karar sayılı kararının sanığın temyizi üzerine Yargıtay

4. Ceza Dairesinin, 03.03.2020 tarihli ve 2016/3894 Esas, 2020/4604 Karar sayılı kararı ile; "...1)İddianameye konu eylemler ile ilgili sanığın soruşturma ve kovuşturma aşamasında ayrıntılı beyanının bulunmaması, müştekiler ..., ... ... ve ...'in adli muayene raporlarında darp cebir izine rastlanılmaması karşısında, sanığın iddianameye konu eylemler ile ilgili ayrıntılı şekilde beyanı alındıktan sonra tüm beyanlar birlikte değerlendirilerek ve hangi anlatılama hangi nedenle üstünlük tanındığı açıklanarak kasten yaralama ve tehdit suçlarından karar verilmesi gerektiğinin gözetilmeden eksik incelemeyle hükümler kurulması, 2)Kabule göre de;

a)Sanığın müştekilere yönelik tehdit eylemlerinin, aynı olay bütünlüğü ve kısa zaman dilimi içerisinde birden fazla kez gerçekleştirip gerçekleştirmediği tartışılarak TCK'nın 43. maddesinin uygulanıp uygulanmayacağının değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeden, her müştekiye yönelik tehdit eyleminden ayrı ayrı mahkumiyet hükümleri kurulması..." Nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

5. Bozma kararı üzerine Şirvan Asliye Ceza Mahkemesinin, 23.12.2020 tarihli ve 2020/50 Esas, 2020/134 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında tehdit suçundan 5237 sayılı Kanun'un 106 ncı maddesinin birinci fıkrası, 43 ncü maddesi ve 52 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca 4.500,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın Temyiz Sebepleri 1. Mahkûmiyet için yeterli delilin bulunmadığına ve beraat kararı verilmesi gerektiğine, 2. Vesaireye, İlişkindir.

IV. GEREKÇE

1. Sanık hakkında verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair kararın 08.09.2010 tarihinde kesinleştiği ve denetim süresinde 24.12.2013 tarihinde yeniden suç işlemesi üzerine hükmün açıklandığı, buna göre bu iki tarih arasında zamanaşımı süresinin durduğu göz önünde bulundurulduğunda zamanaşımı sürelerinin dolmadığı anlaşıldığından tebliğnamede zamanaşımı nedeniyle bozma isteyen düşünceye iştirak olunmamıştır.

2. 5237 sayılı Kanun'un 106 ncı maddesinin birinci fıkrasından düzenlenen tehdit suçunun 02.12.2016 tarihinde yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanunun 34 üncü maddesi ile değişik 5237 sayılı Kanun'un 253 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca uzlaştırma kapsamına alındığı ve yine 24.10.2019 tarihinde 30928 sayılı Resmî Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren, 7188 Kanunun 26 ncı maddesi ile değişik 5271 sayılı Kanun'un 253 üncü maddesinin 3 ncü fıkrasının son cümlesine aynı mağdura karşı ibaresinin eklendiği ve sanık hakkında mağdurlar ...,

... ve ...'e karşı kasten yaralama suçlarından beraat kararı verildiği dikkate alındığında anılan yasal değişiklikler birlikte değerlendirilerek sanık hakkında mağdurlar mağdurlar ..., ... ve ...'e karşı 5237 sayılı Kanun'un 106 ncı maddesinin birinci fıkrasında düzenlenen tehdit suçundan uzlaştırma işlemleri yerine getirildikten sonra sonucuna göre sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeden yargılamaya devamla yazılı şekilde hüküm kurulması hukuka aykırı bulunmuştur.

3. Gerekçeli karar başlığında şikâyetçilerinin ad ve soyadlarının gösterilmemesi hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR