Yargıtay 6. Ceza Dairesi E.2024/2160 K.2025/11116

Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu,

aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü: Sanığın mağduru önce 5237 sayılı Türk Ceza Kanunun 106/1-1. cümlesi kapsamında tehdit edip akabinde mağdura karşı kasten yaralama eylemini gerçekleştirmiş olması karşısında, tehdit içeren sözlerin yaralama eylemlerinin irade açıklaması niteliğinde olduğu kabul edilerek, eylemlerin bir bütün halinde kasten yaralama suçunu oluşturduğu gözetilmeden tehdit suçundan ayrıca hüküm kurulması,