Yargıtay 6. Ceza Dairesi E.2024/3822 K.2025/2818

Yapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkında kurulan hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği,

temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü: Sanık müdafiinin temyiz dilekçesinde daha önceki itirazlarını tekrar ettiği, daha önce İlk Derece Mahkemesinin 09.07.2021 tarihli ve 2021/173 Esas, 2021/304 Karar sayılı ilamını istinaf ettiği 09.07.2021 ve 13.08.2021 tarihli dilekçelerinde hükmün neden bozulması gerektiğini belirttiği,

dolayısıyla önceki itiraz sebeplerine atıf yapan sanık müdafiinin temyizinin sebep içerdiği anlaşılmakla sanık müdafiinin temyiz dilekçesi içeriğinde temyiz sebepleri bulunmadığından ve belirtilen süre içerisinde de temyiz sebeplerini bildirir ek bir dilekçe verilmediğinden bahisle temyiz isteğinin reddi gerektiği yönündeki Tebliğname'deki görüşe iştirak edilmemiştir.

İlk Derece Mahkemesince hüküm kurulurken uygulama maddesinin 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 149/1-a-c-h olarak gösterilmesi gerekirken 149/a-c-h olarak gösterilmesi mahallinde düzeltilebilir yazım hatası olarak kabul edilmiştir.

Mağdurların beyanı, ev arama tutanağı, cep telefonun teslimine ilişkin tutanak ve tüm dosya kapsamı birlikte değerlendirildiğinde; ev araması sonucu bulunan yağma konusu cep telefonunun mağdur ... 'a kolluk görevlilerince teslim edildiği anlaşılmıştır.

Olay esnasında mağdur ........ın zilyetliğinde olan aracın ön camının kırıldığı, mağdurların sanığın araca ilişkin zararlarını giderdiklerini beyan ettikleri, ayrıca yağma suçuna ilişkin başkaca da zararları bulunmamakla sanığın zarar gideriminin mala zarar verme suçuna ilişkin olduğu anlaşılmakla sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 168. maddesinde düzenlenen etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanması hukuka aykırı bulunmuş ise de aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulu'nun takdiri ile Bölge Adliye Mahkemesinin kararına göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir. Ancak.

Sanık hakkında tekerrüre esas alınan İstanbul Anadolu 38. Asliye Ceza Mahkemesinin 219/205 Esas, 2020/724 Karar sayılı ilamın incelenmesinde; tekerrüre esas alınan ilamın esas numarasının 2019/905 olduğu tespit edilmekle; her ne kadar sanığın adli sicil kaydında tekerrüre esas alınan ilamın kesinleşme tarihi 04.09.2020 tarihi ise de Ulusal Yargı Ağı Projesi sistemi üzerinde yapılan incelemede ilamın kesinleşme şerhinden kesinleşme tarihinin 29.11.2022 olduğu anlaşılmakla,

inceleme konusu suçun tekerrüre esas alınan hüküm kesinleşmeden önce 26.03.2021 tarihinde işlenmiş olması sebebiyle bahse konu ilamın tekerrüre esas alınamayacağının gözetilmemesi hukuka aykırı bulunmuştur ve bu hususun Yargıtay tarafından düzeltilmesi mümkün görülmüştür.

Açıklanan nedenle, sanık müdafinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 29. Ceza Dairesinin, 24.05.2023 tarihli ve 2022/666 Esas, 2023/1655 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 302/2.maddesi uyarınca BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 303/1-h.