Yargıtay 6. Ceza Dairesi E.2024/5524 K.2025/3214

Hükümlü hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu,

aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü: Diğer temyiz nedenleri de yerinde görülmemiştir. Ancak.

765 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 68 ila 77. maddelerinde cezaların içtiması kurumu düzenlenmiş olup, temel ilke olarak toplama sistemini benimsemekle birlikte cezaların toplanmasında 77. maddeyle üst sınır koyduğu, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun da (5237 sayılı Kanun) ise bir kimsenin işlediği birden fazla suçtan dolayı mahkûm olduğu cezaların toplanmasına ilişkin bir hüküm bulunmadığı ve her bir cezanın ayrı ayrı bağımsızlıklarını koruduğu, yine 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun'un 99. maddesinde ise "Bir kişi hakkında hükmolunan herbir ceza diğerinden bağımsızdır.

Varlıklarını ayrı ayrı korurlar.

Ancak, bir kişi hakkında başka başka kesinleşmiş hükümler bulunur ise, 107'nci maddenin uygulanabilmesi yönünden mahkemeden bir toplama kararı istenir." hükmüne yer verilmesi karşısında, 5237 sayılı Kanun'un yürürlüğe girmesinden sonra yapılabilecek cezaların toplanması işleminin infaza müteallik bir husus olduğu gözetilmeksizin yazılı şekilde karar verilmesi Bozmayı gerektirmiş, hükümlü ve müdafiinin temyiz istemleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA,