Yargıtay 6. Ceza Dairesi E.2024/750 K.2026/916

Yapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkında kurulan hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKİ SÜREÇ

A. İlk Derece Sanık hakkında Ankara 30. Ağır Ceza Mahkemesi'nin 26.05.2021 tarihli ve 2019/504 Esas, 201/244 Karar sayıl kararı ile 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 149/1-a,d, 62/1 maddeleri uyarınca 8 yıl 9 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir. B. İstinaf Ankara Bölge Adliye Mahkemesi

13. Ceza Dairesinin 12.10.2023 tarihli ve 2023/1897 Esas, 2023/2473 Karar sayılı kararı ile sanık müdafiinin istinaf talebinin 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 280/1-a maddesi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri Sanık müdafiinin temyiz istemi Bölge Adliye Mahkemesi kararının gerekçesiz olduğuna, sanığın yağma kastının olmadığına, eyleminin ancak haksız tahrik altında kasten yaralama suçuna vücut verebileceğine, şüphe nedeniyle beraat kararı verilmesi gerektiğine ilişkindir. B.

Değerlendirme ve Gerekçe Sanıklar hakkında nitelikli yağma suçundan kurulan hükümler yönünden Yargılama sürecindeki işlemlerin usul ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanıklar tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından,

sanıklar müdafiilerinin temyiz istemleri yerinde görülmemiş, Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararda hukuka aykırılık bulunmamıştır. Ancak. Sanıkla birlikte temyiz dışı sanığın neden oldukları yargılama giderinin her birinin gösterilerek ayrı ayrı yükletilmesi gerekirken eşit olarak alınmasına karar verilmesi hukuka aykırı bulunmuştur.

III. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanna nedenle sanık müdafiinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden Adana Bölge Adliye Mahkemesi

13. Ceza Dairesinin 12.10.2023 tarihli ve 2023/1897 Esas, 2023/2473 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 303 üncü maddesinin birinci fıkrasının h bendi gereği ilk derece mahkemesince kurulan hüküm fıkrasından yargılama giderlerine ilişkin bölüm çıkarılarak yerine, "Sanıkların sebebiyet verdikleri yargılama giderlerinden ayrı ayrı sorumlu tutulmalarına" cümlesi eklenmek suretiyle, Tebliğname’ye aykırı olarak,