Yargıtay 6. Ceza Dairesi E.2025/252 K.2025/2332

Dairemize gönderildiği belirlenmekle. Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 14.07.2021 tarihli ve 2022/3-162 Esas, 2022/445 Karar sayılı kararında ayrıntılı şekilde açıklandığı üzere.

5271 sayılı Kanun'un 307. maddesi gereğince duruşma açmak suretiyle yapacağı yargılama sonucunda bozma kararıyla birlikte ilk derece mahkemesi hükmünün ortadan kalktığını ve infaza elverişli yeni bir hüküm kurması gerektiğini dikkate alarak 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 61. maddesi gereğince yeni bir hüküm kurması gerekirken, bozma sonrasında her durumda duruşma açılmasını zorunlu kılan bir düzenleme bulunmadığı düşüncesiyle yeni bir hüküm kurma gereğini de yerine getirmeden ''istinaf başvurusunun esastan reddi'' şeklinde direnme kararı vermesi usul ve yasaya aykırı bulunmuş.

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesi'nin 11.11.2024 tarihli ve 2024/3633 Esas, 2024/3324 Karar sayılı kararı ile direnme kararı verildiği görülmüş ise de, Dairemizin 04.06.2024 tarihli ve 2022/13845 Esas, 2024/7056 Karar sayılı ilamına uygun şekilde duruşma açıldığı bu suretle bozma kararına eylemli uyulduğu;

söz konusu direnme kararında gerekçenin genişletilmesi ve değiştirilmesi suretiyle hüküm kurulduğu ve bu durumun da Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun istikrar bulmuş içtihatları uyarınca (Örneğin, Yargıtay Ceza Genel Kurulu' nun 25.10.2016 gün, 2015/783 Esas ve 2016/377 Karar sayılı kararı) eylemli uyma sonucu verilen yeni hüküm mahiyetinde olduğu anlaşılmakla.

Sanık ve kimliği tespit edilemeyen faillerin, katılanı telefonla arayarak tehditle baskı altına alarak birden fazla kez para almaları eylemleri sırasında sürekli telefonun açık tutularak katılanın baskı altında tutulmaya devam edildiği ve bir kişinin de buluşma yerine gelerek parayı teslim aldığı, eylemi en az iki kişi ile işledikleri sabit olmasına karşın sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 149/1-c maddesi uyarınca hüküm kurulması gerekirken yazılı şekilde 148. madde uyarınca mahkumiyet hükmü kurulması aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yargılama sürecindeki işlemlerin usul ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanık müdafiinin temyiz istemleri yerinde görülmemiş, Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararda hukuka aykırılık bulunmamıştır.

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesinin kararında, sanık müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve resen incelenmesi gereken hususlar yönünden 5271 sayılı Kanun’un 288. ve 289/1. maddeleri uyarınca yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden, 5271 sayılı Kanun’un 302/1. maddesi uyarınca Tebliğname’ye uygun olarak oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA, Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca İstanbul Anadolu 9. Ağır Ceza Mahkemesine,