Yargıtay 6. Ceza Dairesi E.2025/3292 K.2025/11751

Sanık hakkında nitelikli mala zarar verme suçundan kurulan hükmün; yapılan ön inceleme neticesinde temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKİ SÜREÇ

A.

İlk Derece İnebolu Asliye Ceza Mahkemesinin, 20.02.2019 tarihli, 2018/468 Esas ve 2019/177 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında nitelikli mala zarar verme suçundan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu' nun (5271 sayılı Kanun) 223/2-e maddesi uyarınca beraatine, hakkı olmayan yere tecavüz suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanun' un (5237 sayılı Kanun) 154/1, 62/1, 52/1-2, 50/1-a, 52/2,3 maddeleri uyarınca 3.000,00 TL ve 80,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir. B.

İstinaf 1. Ankara Bölge Adliye Mahkemesi

5. Ceza Dairesinin, 24.11.2021 tarihli, 2019/906 Esas ve 2021/1562 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında, İlk Derece Mahkemesince kurulan hükümlere yönelik katılan vekili ve sanık müdafiinin istinaf başvurularının kabulü ile, duruşma açılarak yapılan inceleme neticesinde, sanık hakkında hakkı olmayan yere tecavüz suçundan kurulan hükmün 5271 sayılı Kanun’un 280/1-a. maddesi uyarınca istinaf başvurularının esastan reddine, nitelikli mala zarar verme suçundan kurulan hükmün 5271 sayılı Kanun'un 280/2. maddesi uyarınca İlk Derece Mahkemesi kararı kaldırılarak,

sanık hakkında 5237 sayılı Kanun' un 152/1-c, 62/1 maddesi uyarınca 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hükmolunan netice cezanın, 5237 sayılı Kanun'un 51/1 maddesi uyarınca ertelenmesine, aynı maddenin üçüncü fıkrası gereği sanık hakkında bir yıl denetim süresi belirlenmesine karar verilmiştir. 2. Ankara Bölge Adliye Mahkemesi

5. Ceza Dairesinin 13.01.2022 tarihli, 2019/906 Esas ve 2021/1562 Karar sayılı ek kararı ile "ilk derece mahkemesinin hakkı olmayan yere tecavüz suçu yönünden verdiği kararına yönelik istinaf başvurusunun esastan reddine dair kesin nitelikteki kararına karşı başvurduğu temyiz isteminin CMK'nın 286. maddesinin 2. fıkrasının (a) bendi ve aynı Kanunun 296. maddesinin 1. fıkrası uyarınca reddine" karar verilmiştir.

II. TEMYİZ

A.

Temyiz Sebepleri Sanık Müdafiinin Temyiz İstemi Mala zarar verme suçunun maddi unsurunun oluşmadığına, dikili ağaç ve bağ çubuğuna zarar verilmediğine, kabule göre de, mala zarar verme suçu ile hakkı olmayan yere tecavüz suçunun birlikte tek suçu oluşturacağı ve içtima kurullarına göre tek suçtan hüküm kurulması gerekirken nitelikli mala zarar verme suçundan da hüküm kurulmasının hukuka aykırı olduğuna, suçun 5237 sayılı Kanun’ un 50. maddesinde düzenlenen seçenek yaptırıma çevrilmesi gerektiğine ilişkindir. B.

Değerlendirme ve Gerekçe

1. Sanık Hakkında Hakkı Olmayan Yere Tecavüz Suçundan Kurulan Mahkûmiyet Hükmüne Karşı Sanık Müdafiinin Ek Karara Yönelik Temyizinin İncelemesinde 5271 sayılı Kanun’un 286/2-a maddesinde yer verilen “İlk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adlî para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararları”nın temyiz incelemesine tabi olmadığına ilişkin düzenlemeler ile 5271 sayılı Kanun’un 286/3. maddesinde belirtilen suçlar ve aynı Kanun’un 296/1. maddesinin ilgili bölümünde yer alan;

“ … temyiz edilemeyecek bir hüküm temyiz edilmiş … ise … hükmü temyiz olunan bölge adliye veya ilk derece mahkemesi bir karar ile temyiz istemini reddeder.” şeklindeki hüküm birlikte değerlendirildiğinde, Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesinin 13.01.2022 tarihli ek kararında hukuka aykırılık görülmemiştir. 2. Sanık Hakkında Nitelikli Mala Zarar Verme Suçundan Kurulan Hükme Yönelik Sanık Müdafiinin Temyizinin İncelemesine Gelince

1. Yargıtay Ceza Genel Kurulu kararlarında istikrarla vurgulandığı üzere.

Amacı, somut olayda maddi gerçeğe ulaşarak adaleti sağlamak, suçu işlediği sabit olan faili cezalandırmak, kamu düzeninin bozulmasını önlemek ve bozulan kamu düzenini yeniden tesis etmek olan ceza muhakemesinin en önemli ve evrensel nitelikteki ilkelerinden biri de, öğreti ve uygulamada "suçsuzluk" ya da "masumiyet karinesi" olarak adlandırılan kuralın bir uzantısı olan ve Latincede "in dubio pro reo" olarak ifade edilen "şüpheden sanık yararlanır" ilkesidir.

Bu ilkenin özü, ceza davasında sanığın mahkumiyetine karar verilebilmesi bakımından göz önünde bulundurulması gereken herhangi bir soruna ilişkin şüphenin, mutlaka sanık yararına değerlendirilmesidir. Oldukça geniş bir uygulama alanı bulunan bu kural dava konusu suçun işlenip işlenmediği, işlenmişse sanık tarafından işlenip işlenmediği veya gerçekleştirilme biçimi konusunda bir şüphe belirmesi halinde de geçerlidir.

Sanığın bir suçtan cezalandırılmasına karar verilebilmesinin temel şartı, suçun hiçbir şüpheye mahal bırakmayacak kesinlikle ispat edilebilmesidir. Gerçekleşme şekli şüpheli veya tam olarak aydınlatılamamış olaylar ve iddialar sanığın aleyhine yorumlanarak mahkumiyet hükmü kurulamaz. Ceza mahkûmiyeti; herhangi bir ihtimale değil, kesin ve açık bir ispata dayanmalıdır.

Bu ispat, toplanan delillerin bir kısmına dayanılıp diğer kısmı göz ardı edilerek ulaşılan kanaate değil, kesin ve açık bir ispata dayanmalı ve hiçbir şüphe veya başka türlü oluşa imkân vermeyecek açıklıkta olmalıdır. Yüksek de olsa bir ihtimale dayanılarak sanığı cezalandırmak, ceza muhakemesinin en önemli amacı olan gerçeğe ulaşmadan hüküm vermek anlamına gelecektir.

Ceza yargılaması sonucunda mahkûmiyet kararının verilebilmesi için suç oluşturan fiilin sanık tarafından işlendiğinin hiçbir kuşkuya yer bırakmayacak, herkesi inandıracak şekilde kanıtlanması ve şüphenin masumiyet karinesinin gereği olarak sanık lehine değerlendirilmesi gerektiği (Türkiye Cumhuriyeti Anayasası 38/4. maddesi, İnsan Hakları Avrupa Sözleşmesi 6/2. maddesi, İnsan Hakları Evrensel Beyannamesi 11. maddesi) de nazara alınarak, sanığın savunmalarında üzerine atılı nitelikli mala zarar verme suçuna ilişkin suçlamayı ısrarla kabul etmemesi,

sanığın, katılana ait dikili ağaçlarına zarar verdiğine ilişkin katılanın soyut beyanları dışında, hükümlülüğe yeterli hukuka uygun, her türlü şüpheden uzak, somut, kesin ve inandırıcı bir delil elde edilemediğinden, şüpheden sanık yararlanır ilkesi de nazara alınarak, sanığın nitelikli mala zarar verme suçundan beraati yerine yazılı şekilde mahkûmiyet kararı verilmesi , hukuka aykırı bulunmuştur.

2. Kabule göre de; sanık hakkında hakkı olmayan yere tecavüz suçundan hükmolunan hapis cezasının 5237 sayılı Kanun' un 50/1-a maddesi uyarınca seçenek yaptırım olarak adli para cezasına çevrildiği ve işbu hükme yönelik istinaf başvurusunun da esastan reddine karar verildiği gözetildiğinde, adli sicil kaydına göre herhangi bir suçtan mahkumiyet kaydı bulunmayan ve yeniden suç işlemeyeceği yönünde kanat oluştuğu gerekçesiyle kısa süreli hapis cezası ertelenen sanık hakkında yasal ve yeterli gerekçe gösterilmeksizin 5237 sayılı Kanun' un 50.madde uyarınca hapis cezasının seçenek yaptırıma çevrilmemesi hukuka aykırı bulunmuştur.

III. KARAR

A. Sanık hakkında Hakkı Olmayan Yere Tecavüz Suçundan Kurulan Hükme Yönelik Ek Kararın Temyizi Yönünden Değerlendirme ve gerekçe bölümünün 1 nolu parağrafında açıklanan nedenle Ankara Bölge Adliye Mahkemesi

5. Ceza Dairesinin 13.01.2022 tarihli, 2019/906 Esas ve 2021/1562 Karar sayılı ek kararında hukuka aykırılık görülmediğinden, sanık müdafiinin temyiz isteminin, 5271 sayılı Kanun’un 296/2. maddesi uyarınca, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİ İLE EK KARARIN ONANMASINA, B.

Sanık Hakkında Nitelikli Mala Zarar Verme Suçundan Kurulan Hükme Yönelik Değerlendirme ve gerekçe bölümünün 2 nolu parağrafında açıklanan nedenlerle sanık müdafiinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden, Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesinin kararının 5271 sayılı Kanun’un 302/2. maddesi uyarınca Tebliğname’ye uygun olarak oy birliğiyle BOZULMASINA, Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/2-b maddesi uyarınca Ankara Bölge Adliye Mahkemesi