Yargıtay 6. Hukuk Dairesi E.2010/12539 K.2011/3570

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı alacak davasına dair karar davalı ve davacı tarafından süresi içinde duruşmalı olarak temyiz edilmiş ancak davanın değeri itibariyle duruşmaya tabi olmadığından duruşma isteğinin reddine karar verildikten sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, lojman tahliyesi ile cezalı kullanım bedelinin tahsiline ilişkindir. Mahkemece tahliye isteminin kabulüne, alacak isteminin ise kısmen kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili ve davalı tarafından ayrı ayrı temyiz edilmiştir.

Davacı vekili, müvekkil kurumun personeli olan davalının başka kuruma atanması ve ilişiğinin kesilmesi sebebiyle bankaya ait lojmanda oturma süresinin sona erdiğini, buna rağmen davalının lojmanı tahliye etmediğini ve Konut İşleri İzahnamesinin 17.maddesi uyarınca ödemesi gereken cezalı kullanım bedellerini ödemediğini belirterek, davalının lojmandan tahliyesine, toplam 8.158,66 TL banka alacağının tahsiline karar verilmesini talep etmiştir. Davalı davanın reddini istemiş, mahkemece, davalının dava konusu lojmandan tahliyesine, 7.828,29 TL alacağın 01.02.2009 tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

1- Dosya kapsamına, toplanan delillere, mevcut deliller mahkemece takdir edilerek karar verilmiş olmasına ve takdirde de bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalının tahliyeye yönelik temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davalının alacağa yönelik temyiz itirazlarına gelince;

Davalının, davacı kurum bünyesinde görevli olup davacıya ait “... ... Sitesi ... Blok No:...” adresindeki lojmanda oturmakta iken 4046 Sayılı Kanun kapsamında istihdam fazlası personel statüsüyle, ... Genel Müdürlüğü emrine müşavir olarak atandığı ve 21.01.2008 tarihi itibariyle bankadaki görevinden ayrıldığı tartışmasızdır. Davalıdan tahsiline karar verilen cezalı kullanım bedelinin davacı bankaya ait 23.11.2005 tarih ve 391 sayılı konut işleri izahnamesinin 17.maddesi hükmüne göre hesaplandığı anlaşılmaktadır.

Davaya dayanak yapılan ve hükme esas alınan davacı bankaya ait 23.11.2005 tarih ve 391 sayılı konut işleri izahnamesinin “Amaç” başlıklı 1.maddesinde; izahnamenin amacının, iş hukuku hükümlerine göre çalışan personele tahsis edilecek konutların tahsis şekli, oturma süresi ve benzeri konuları düzenlemek olduğu belirtilmiştir.

Bununla ilgili geçici 1.maddesinde ise “lojmanlardan yararlanmakta iken banka ile ilişiği kesilen 657 sayılı kanun ve 399 sayılı KHK’ya tabi personel hakkında 13.09.2002 tarih ve 6688 sayılı Genelge eki Konut Yönetmeliği uygulanır” hükmüne yer verilmiştir.

Atıf yapılan 6688 sayılı Konut Yönetmeliği’nin “Konuttan Çıkarma” başlıklı 18/3.maddesinde; öngörülen süreler içinde banka konutlarını boşaltmayanlardan konutun boşaltılması gereken tarihten başlayarak tahliye tarihine kadar geçen süre için cezai faiz (kanuni faiz) ile birlikte rayiç kira tahsil edileceği öngörülmüştür.

Şu durum karşısında davalı personelin statüsüne göre hakkında, davacı bankaya ait 13.09.2002 tarih ve 6688 sayılı Genelge eki Konut Yönetmeliği hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağı tartışılarak sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olmuştur.

Bu nedenle hüküm bozulmalıdır.