Yargıtay 6. Hukuk Dairesi E.2010/14076 K.2011/6910

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı alacak davasına dair karar, davalı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, kişisel eşyanın aynen iadesi, olmadığı takdirde bedelinin tahsili istemine ilişkindir. Mahkemece, istemin kısmen kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı vekili, davacının müşterek konuttan davalının yakınları tarafından zorla atıldığını, kendisine ait giysi ve ev eşyalarının müşterek hanede kaldığını belirterek, dava dilekçesine ekli listedeki 65 kalemden ibaret eşyanın aynen iadesi, mümkün olmaması halinde fazlaya dair hakların saklı kalmak kaydıyla 1000 TL'nin tahsilini istemiştir. Davalı vekili, davacının evlendikleri esnada hiç çeyiz getirmediğini, evlendikten sonra kendisi tarafından davacıya alınan giysilerin de, fiili ayrılıktan sonra akrabası Nuran Güney ve ... ile davalıya gönderildiğini ileri sürerek, davanın reddini savunmuştur.

Davacı Medeni Kanunun 6. maddesi uyarınca iddia ettiği eşyaların varlığını kanıtlamak zorundadır. Davacı ev eşyalarının varlığını kanıtlayamadığı gibi tarafların 1994 yılında evlendikleri anlaşılmaktadır. Dava dilekçesine ekli listedeki eşyaların bir kısmı davacıya ait olsalar dahi ekonomik değerini bu süre içerisinde yitirecek nitelikte eşyalardır.

Öte yandan davalı tanıklarının beyanlarından davacıya ait çeyiz ve giyecek türü eşyaların çuvallar içinde davacıya teslim edildiği ve davacının da bunları kontrol ederek aldığı anlaşılmaktadır. Her ne kadar davacı bu eşyaların kullanılmayacak hale getirildiğini ertesi gün farkederek davalıya iade ettiğini savunmuş ise de, bu savunmasını kanıtlayamamıştır.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçeyle kabulüne karar verilmesi doğru görülmediğinden hükmün bozulması gerekmiştir.