Yargıtay 6. Hukuk Dairesi E.2011/11158 K.2011/15719

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı tahliye davasına dair karar, davalı tarafından süresi içinde duruşmalı olarak temyiz edilmiş ancak nitelik itibariyle duruşmaya tabi olmadığı gibi masraftan yatırılmamış olduğundan duruşma isteminin reddine karar verildikten sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü. Dava, işyeri ihtiyacı nedeniyle tahliye istemine ilişkindir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hükmü davalı vekili temyiz etmiştir.

Davacı vekili; müvekkiline ait arsa ve parke taşı üretiminde kullanılan bir takım demirbaşların 20.07.2009 başlangıç tarihli ve bir yıl süreli sözleşme ile davalıya kiraya verildiğini, müvekkilinin büyük bir inşaat firması olup halen yürütmekte olduğu işler yanında ...’de yapılmakta olan kapalı spor salonu inşaatı işini de aldığını, yapımını üstlendiği inşaat işlerinde kullanılmak üzere ihtiyaç duyulan kilit parke taşının davalıya kiraya verilen tesisten karşılanma ihtiyacı ve zarureti ortaya çıktığını, bu konuda davalıya gerekli ihtarların gönderildiğini belirterek kiralananın tahliyesi ve teslimini talep etmiştir.

Davalı vekili ise davacı tarafından öne sürülen işyeri ihtiyacı gereksiniminin samimi olmadığını, geçici nitelikte olduğunu, dava konusu yerin Borçlar Kanununun adi kira hükümlerine tabi bir yer olup 6570 sayılı yasa hükümlerine dayalı olarak dava açılamayacağını belirterek davanın reddini savunmuştur. Mahkemece işyeri ihtiyacının gerçek, samimi ve zorunlu olduğu değerlendirilerek davanın kabulüne karar verilmiştir.

Davada dayanılan ve hükme esas alınan kira sözleşmesi 20.07.2009 başlangıç tarihli ve bir yıl süreli olup bu konuda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmamaktadır. Mahkemece davalının “... Sitesi ... Blok No:...” adresinde bulunan taşınmazdan tahliyesine karar verilmiş ise de bahsi geçen adresin, sözleşmede kiralanana ait olduğu bildirilen adresten farklı olduğu görülmüştür. Sözleşmede kiralananın ... Sitesi ... Mevkiinde bulunan 6.627m2 büyüklüğünde arsa olduğu belirtilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamalardan da kiralananın niteliğinin arsa olduğu anlaşılmaktadır. Niteliği itibariyle kiralanan 6570 Sayılı Yasanın 1. maddesi kapsamında sayılan yerlerden değildir.

Kural olarak Borçlar Kanununun adi kiraya ilişkin hükümlerine tabi taşınmazlar hakkında 6570 Sayılı Yasada belirtilen nedenlerle tahliye kararı verilemez ise de akit 20.07.2009 başlangıç tarihli ve bir yıl süreli olup, dava sözleşmenin bitiminden itibaren bir aylık sürede 23.07.2010 tarihinde açıldığına göre dava süresindedir.

Borçlar Kanununun 263. maddesi uyarınca başka bir sebep aramaya gerek kalmaksızın kiralananın tahliyesine karar verilmesi gerekeceğinden sonucu itibariyle tahliye hükmü doğrudur. Ne var ki mahkemece davalının kiralanandan tahliyesine karar verilmesi gerekirken, farklı bir adresten tahliyesine karar verilmesi hatalı olup hüküm bu nedenle bozulmalıdır.