Yargıtay 6. Hukuk Dairesi E.2011/14848 K.2012/3260

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı kira sözleşmesinin feshi davasına dair karar, davalı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, kira sözleşmesine aykırılık nedeniyle kiracı tarafından açılan kira aktinin feshi istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı vekili, müvekkilinin taşınmazın davalıdan önceki malikleriyle yapılan 1.6.2007 başlangıç ve 31.5.2012 sona erme tarihli kira sözleşmesi ile kiracı olduğunu, kiralananın alışveriş merkezinde yer aldığını, AVM de fahiş miktarda ortak gider istendiğini bu sebeple diğer kiracıların yerlerini tahliye ettiklerini, alışveriş merkezinde ticari bir canlılık kalmadığını, ihtara rağmen ortak gider hesap yöntem ve giderlerinin bildirilmediğini, bu durumun akdin feshi için yeterli neden oluşturduğunu belirterek BK. 250. maddesine göre kira sözleşmesinin feshine karar verilmesini istemiştir.Davalı cevap vermemiştir.

Taraflar arasındaki 1.6.2007 başlangıç tarihli 5 yıl süreli kira sözleşmesi bulunduğu konusunda bir uyuşmazlık bulunmamaktadır.Davacı 30.6.2009 düzenleme tarihli fesih ihtarında ortak giderlerin nasıl hesaplandığı ve miktarının bildirilmesi için 30 gün süre vererek, süreye uyulmaması halinde sözleşmeyi fesh ettiğini ve taşınmazı 1.9.2009 da tahliye edeceğini ihtar etmiştir.

Mahkemece yapılan keşif neticesinde kiralananın yer aldığı alışveriş merkezinin yüzde doksan oranında boş kaldığı,otopark ve mağaza alanlarında bir hareketlilik bulunmadığı, gezinti alanlarında aydınlatmanın az miktarda olduğu, önceki döneme göre yüksek miktarda ortak gider istendiği tesbit ve rapor edilmiştir. Davacı BK 250. maddesine göre aktin feshini talep etmiş ise de, olayda BK. 250. maddesi şartları oluşmamıştır.Haklı nedenle fesih ile ilgili BK.

264. maddesindeki yasal düzenlemeye uygun şekilde fesih ihtarı da gönderilmemiştir.Bu durumda davanın reddine karar vermek gerekirken yazılı şekilde kabulü doğru değildir.