Yargıtay 6. Hukuk Dairesi E.2011/8295 K.2011/13525

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı paydaşlığın giderilmesi davasına dair karar, davalı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü. Dava, bir adet taşınmazın paydaşlığının giderilmesi istemine ilişkindir. Mahkemece satış suretiyle paydaşlığın giderilmesine karar verilmiş, hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Paydaşlığın (ortaklığın) satış yoluyla giderilmesi halinde dava konusu taşınmaz üzerinde bina, ağaç vs gibi bütünleyici parça (muhdesat) varsa bunların arzla birlikte satılması gerekir.

Ancak muhdesatın bir kısım paydaşlara (ortaklara) ait olduğu konusunda tapuda şerh varsa veya bu hususta bütün paydaşlar (ortaklar) ittifak ediyorlarsa ve muhdesat arzın değerinde bir artış meydana getiriyorsa bu artışın belirlenmesi için dava tarihi itibariyle arzın ve muhdesatın değerleri ayrı ayrı tespit edilir. Belirlenen bu değerler toplanarak taşınmazın tüm değeri bulunur.

Bulunan bu değerin ne kadarının arza ne kadarının muhdesata isabet ettiği oran kurulmak suretiyle belirlenir. Satış sonunda elde edilecek bedelin bölüştürülmesinde bu oranlar esas alınarak yapılır. Muhdesata isabet eden kısım muhdesat sahibi paydaşa, geri kalan bedel ise payları oranında paydaşlara (ortaklara) dağıtılır.

Bütünleyici parçanın (muhdesat) arzın paydaşlarına (ortaklarına) değil de üçüncü şahsa ait olduğunun anlaşılması halinde bu kimseyi muhdesat sahibi olarak davaya dahil etme ve ona satış bedelinden pay vermek mümkün değildir.

Olayımıza gelince dava konusu taşınmaz üzerinde bulunan ev ve ağaçların davalı ...’e ait olduğu konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmamaktadır. Bu durumda mahkemece yukarıda açıklandığı şekilde oran kurulmak suretiyle satış bedelinin dağıtılmasına karar vermek gerekirken, yazılı şekilde “…muhtesatın davalıya ait olduğunun tespitine, satış bedelinin tapu kaydındaki hisselere göre paylaştırılmasına, dava konusu taşınmaz üzerinde bulunan muhtesattan elde edilecek gelirin davalı ...’e verilmesine..” şeklinde infazda tereddüt oluşturacak şekilde hüküm kurulması doğru değildir.

Hüküm bu nedenle bozulmalıdır.